ਤੈਨੂੰ ਸਮਝ ਆ ਜਾਂਦੀ, ਜੇ ਤਾਰਾ ਇਹ ਚੰਦ ਹੁੰਦਾ।
ਕੀ ਹੁੰਦਾ ਠੋਕਰ ਖਾਣਾ, ਜੇ ਬੂਹਾ ਆਸ਼ਕ ਦਾ ਬੰਦ ਹੁੰਦਾ।
ਉਸ ਕਿਤਾਬ ਦੀ ਕੀ ਕਦਰ, ਜਿੱਥੋਂ ਸਿੱਖਿਆ ਸਭ ਗ਼ਲਤ ਜਾਏ।
ਕਾਤਲ਼ਾਂ ਦੀ ਕੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ, ਜਿਹਨਾਂ ਦਾ ਪਿੱਛਾ ਨਹੀਂ ਛੱਡ ਦੇ ਸਾਏ।
ਇਸ ਦੁਨੀਆਂ ਦਾ ਕੀ ਏ, ਸਭ ਤੋਂ ਜ਼ਿਆਦਾ ਕਮੀਨੀ ਇਹੀ ਏ।
ਲੱਕੜਾਂ ਚੁੱਕੀ ਸਭ ਫਿਰਦੇ, ਬਸ ਮਰਨ ਦੀ ਹੀ ਦੇਰੀ ਏ।
ਕਿ ਨਾ ਖੁਆਬ ਦੇਖੋ ਕੋਈ, ਇਹ ਸਭ ਝੂਠੇ ਲਾਰੇ ਨੇ।
ਜਿਹਨਾਂ ਦੇਖਿਆ ਪੁੱਛ ਤਾਂ ਸਹੀ, ਸਭ ਹੀ ਇਸ਼ਕੇ ਦੇ ਮਾਰੇ ਨੇ।
ਉੱਪਰੋਂ ਨਾਹਤੇ ਬੜੇ ਸੋਹਣੇ ਨੇ, ਅੰਦਰੋਂ ਮੈਲ ਨਾ ਕਿਸੇ ਧੋਤੀ।
ਗ਼ਲਤੀ ਕਰੇ ਕੋਈ ਹੋਰ ਖੁਸ਼ ਹੁੰਦਾ, ਰੋਂਦੀ ਤਕਦੀਰ ਦੂਜੇ ਦੀ ਖੋਟੀ।
ਸੱਚ ਲਿਖਿਆ ਸ਼ੈਰੀ ਨਾਮ ਤੇਰੇ, ਪਰ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਝੂਠਾ ਲੱਗਣੇ ਤੂੰ।
ਸਾਰੇ ਕਹਿੰਦੇ ਆਸ਼ਕ ਹੈ ਕਮਲਾ, ਪਰ ਯਾਰ ਨਾਲ ਜੁੜ੍ਹੀ ਮੇਰੀ ਰੂਹ।
