ਤਾਰਿਆਂ ਦੀ ਭਰ ਝੋਲ
ਆ ਰਾਤ ਬਹੇਗੀ ਕੋਲ
ਤੇ ਚੰਨ ਕਹੇਗਾ ਬੋਲ
ਮੈਂ ਕਵਿਤਾ ਕਹਾਂਗੀ ।
ਆਹਾਂ ਸੰਗ ਆਸ ਪਰੋਤੀ
ਬਣ ਕਤਰਾ ਕਤਰਾ ਮੋਤੀ
ਜਗੇਗੀ ਜਗਮਗ ਜੋਤੀ
ਮੈਂ ਕਵਿਤਾ ਕਹਾਂਗੀ ।
ਜਦ ਆਣ ਸੰਧੂਰੀ ਸ਼ਾਮ
ਹੱਥਾਂ ਨੂੰ ਕਰੂ ਸਲਾਮ
ਮਿੱਟੀ ਨ ਰਹੂ ਗੁਲਾਮ
ਮੈਂ ਕਵਿਤਾ ਕਹਾਂਗੀ ।
ਉਮਰਾਂ ਦੀ ਸ਼ਿਖ਼ਰ ਦੁਪਹਿਰ
ਜੇ ਹੁਸਨਾਂ ਦਾ ਕੋਈ ਕਹਿਰ
ਜਾਂ ਇਸ਼ਕ ਕਹੇਗਾ ਠਹਿਰ
ਮੈਂ ਕਵਿਤਾ ਕਹਾਂਗੀ ।
ਚੱਕ ਚਰਖਾ ਘੂਕਰ ਪਾਵੇ
ਜੋਗੀ ਉਤਰ ਪਹਾੜੋਂ ਆਵੇ
ਕੋਈ ਰਾਂਝਣ ਮੋੜ ਲਿਆਵੇ
ਮੈਂ ਕਵਿਤਾ ਕਹਾਂਗੀ ।
