ਤੈਥੋਂ ਵੀ ਕੋਈ ਗੱਲ ਨਾ ਹੋਈ, ਮੈਂ ਵੀ ਦਿਲ ਦੀ ਕਹਿ ਨਾ ਸਕਿਆ ।
ਫੁੱਲ ਤੇ ਸ਼ਬਨਮ ਦੇ ਮੇਲਾਂ ਨੂੰ, ਚੜ੍ਹਦਾ ਸੂਰਜ ਸਹਿ ਨਾ ਸਕਿਆ ।
ਤੇਰੇ ਮੇਰੇ ਸਾਹ ਸਾਂਝੇ ਸਨ, ਪਰ ਵਖ਼ਤਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਏ ਸੱਜਣਾਂ,
ਤੇਰੇ ਦਿਲ ਦੀ ਬੰਦ ਕਿਤਾਬ ਤੇ, ਅੱਖਰਾਂ ਵਾਂਗੂੰ ਬਹਿ ਨਾ ਸਕਿਆ ।
ਸੰਗ ਹਯਾਤੀ ਡਿੱਗਦਾ ਢਹਿੰਦਾ, ਵੇਖੋ ਤੁਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਵਾਂ ਮੈਂ
ਇਕ ਚੱਕਰ ਏ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਵਿਚ, ਕਿਧਰੇ ਕਦੇ ਵੀ ਬਹਿ ਨਾ ਸਕਿਆ
ਇਕ ਤੱਤਾ ਤੇ ਰੱਤਾ ਹੰਝੂ, ਰੂਪ ਸਰੂਪ ਸਮੇਂ ਦਾ ਲੋਕੋ
ਫੁੱਲ ਬਣਕੇ ਉਹ ਪੁੰਗਰਿਆ ਪਲ ਪਲ, ਗਿਆ ਗਵਾਚਾ ਰਹਿ ਨਾ ਸਕਿਆ
ਕੱਚੇ ਰੰਗ ਲਲਾਰੀ ਵਾਲੇ, ਚੜ੍ਹਦੇ ਲਹਿੰਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਦੇਖੇ,
ਪਿਆਰ ਤਿਰੇ ਦਾ ਰੰਗ ਅਜੇਹਾ, ਜਿਉਂ ਚੜ੍ਹਿਆ ਫਿਰ ਲਹਿ ਨਾ ਸਕਿਆ ।
ਨਾਲ ਵਰੋਲਿਆਂ ਮੱਥਾ ਲਾ ਕੇ, ਅਪਣੀ ਧੂੜ ਉਡਾ ਲਈ ਭਾਵੇਂ,
ਇਹ ਤੇ ਕੋਈ ਆਖ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ, ਡਰਦਾ ਸਾਂ ਮੈਂ ਖਹਿ ਨਾ ਸਕਿਆ ।
ਸੱਜਣਾਂ ਵੱਲੋਂ ਆਉਂਦੇ ਪੱਥਰ, 'ਕਾਸ਼ਰ' ਫੁੱਲ ਹੀ ਲੱਗਦੇ ਮੈਨੂੰ,
ਮੈਂ ਕੋਈ 'ਮਨਸੂਰ', ਨਹੀਂ, ਜੋ, ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਸੱਟ ਸਹਿ ਨਾ ਸਕਿਆ ।
