ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਬਹਾਰਾਂ ਤੁਰੀਆਂ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਖ਼ਿਜ਼ਾਵਾਂ ।
ਤੇਰੇ ਹੀ ਪਰਛਾਵੇਂ ਵਰਗਾ ਮੇਰਾ ਵੀ ਪਰਛਾਵਾਂ ।
ਪਲ-ਛਿਣ ਅੰਦਰ ਤਪਦੇ ਥਲ ਦੀ ਠਾਰ ਦਿਆਂਗਾ ਅਗਨੀ,
ਜੇਕਰ ਘੋਰ-ਘਟਾਵਾਂ ਦਾ ਮੈਂ ਇਕ ਹਿੱਸਾ ਬਣ ਜਾਵਾਂ ।
ਰਾਹ ਦੇ ਪੱਥਰ ਵਾਂਗਰ ਮੈਨੂੰ ਠੋਕਰ ਲਾ ਕੇ ਤੁਰਦੇ,
ਲਹਿੰਦੀ ਧੁੱਪੇ ਕੁਚਲੀ ਜਾਂਦੇ ਲੋਕ ਮੇਰਾ ਪਰਛਾਵਾਂ।
ਮੈਂ ਕੀ ਜਾਣਾ ਕੀ ਹੈ ਜੋਬਨ ਸ਼ੋਖ਼-ਬਹਾਰਾਂ ਕੀ ਹਨ,
ਮੈਂ ਉਹ ਰੁੱਖ ਹਾਂ ਜਿਸ ਦੇ ਉੱਤੇ ਛਾਈਆਂ ਰਹਿਣ ਖ਼ਿਜ਼ਾਵਾਂ ।
ਜੀਵਨ-ਪੱਤਰ ਸਹਿਜੇ-ਸਹਿਜੇ, ਮੰਜ਼ਿਲ 'ਤੇ ਪੁੱਜ ਜਾਵੇ,
ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਨਾ ਹੋਵੇ ਇਸ 'ਤੇ ਮੰਜ਼ਿਲ ਦਾ ਸਿਰਨਾਵਾਂ ।
ਤਪਦੇ ਥਲ ਵਿਚ ਤਿੱਖੀ ਧੁੱਪ ਤੇ ਲੂਅ ਨੇ ਸਾੜੀ ਰੱਖਿਆ,
ਤਪਦੇ ਥਲ ਤੋਂ ਪਾਰ ਗਏ ਤਾਂ ਛਾਈਆਂ ਘੋਰ-ਘਟਾਵਾਂ ।
ਚੰਡੀਗੜ੍ਹ ਵਿਚ ਦੱਸ ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਕਿੱਦਾਂ ਕਰਾਂ ਸਵਾਗਤ ?
ਪੁਰਹੀਰਾਂ ਵਿਚ ਜੇਕਰ ਮਿਲਦਾ ਕਰਦਾ ਹੱਥੀਂ ਛਾਵਾਂ ।
