ਦੱਸ ਕੀ ਮੈਂ ਗਿਣਾਂ ਹੁਣ ਅੰਬਰਾਂ ਦੇ ਤਾਰੇ,
ਏਦੂੰ ਕੀਤੇ ਵੱਧ ਗਿਣਤੀ 'ਚ ਯਾਰਾ ਤੇਰੇ ਲਾਰੇ,
ਸਾਡੀ ਇਕੋ ਸੀ ਤਮੰਨਾ ਜਿੰਦ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਬਿਤਾਵਾਂ
ਨੀ ਮਿੱਟੀ ਵਿੱਚ ਰੋਲਤੇ ਨੇ ਖ਼ਵਾਬ ਮੇਰੇ ਸਾਰੇ,
ਲੈ ਮੈਂ ਚੁੱਕ ਲਈ ਕਲਮ, ਚੱਲੀ ਗੀਤਾਂ ਵਾਲੀ ਲਹਿਰ,
ਗਾਉਣ ਲੱਗੇ ਅਲਫ਼ਾਜ਼ ਤੇਰੇ ਹੁਸਨਾਂ ਦੇ ਕਹਿਰ।
ਤੇਰੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਾਲੀ ਨਹਿਰ ਜਿਥੇ ਕੱਟੀ ਸੀ ਦੁਪਹਿਰ
ਕਿਤੇ ਮਿਲਜੇ ਦੁਬਾਰਾ ਏਹੀ ਮੰਗਦੇ ਹਾਂ ਖੈਰ।।
ਮੰਨਿਆਂ ਤੂੰ ਹੀਰਿਆਂ ਦੀ ਛਾਂ ਦੇ ਵਿੱਚ ਪਲੀ ਏਂ,
ਸਾਡੀ ਨਿੱਕੀ ਜਿਹੀ ਜਿੰਦ ਯਾਰਾ ਫਿਕਰਾਂ 'ਚ ਢਲੀ ਏ,
ਹੋ ਮੇਰੇ ਮਨ ਦੀ ਪ੍ਰੀਤ, ਕਿਤੇ ਸੁਣ ਫਰਿਆਦ,
ਅਸੀਂ ਖੁਦ ਨਾਲੋਂ ਵੱਧ ਤੈਨੂੰ ਕਰਦੇ ਹਾਂ ਯਾਦ।
ਜਿਥੋਂ ਲੰਘ ਜਾਵੇਂ ਚੰਨਾ ਤੇਰੀ ਚੁੰਮਦੇ ਹਾਂ ਪੈੜ,
ਅਸੀਂ ਪਾਗਲਾਂ ਦੇ ਵਾਂਙ ਤੇਰੇ ਘੁੰਮਦੇ ਹਾਂ ਸ਼ਹਿਰ।
ਤੇਰੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਾਲੀ ਨਹਿਰ ਜਿਥੇ ਕੱਟੀ ਸੀ ਦੁਪਹਿਰ
ਕਿਤੇ ਮਿਲਜੇ ਦੁਬਾਰਾ ਇਹੀ ਮੰਗਦੇ ਹਾਂ ਖੈਰ....
