ਥਲ ਵਿਚ ਜਦੋਂ ਉਡੀਕ ਦੇ
ਦੱਬ ਜਾਣ ਬਨੇਰੇ
ਪੰਖੀ ਰਹਿਣ ਨ ਦੇਸ ਵਿਚ
ਛੱਡ ਜਾਵਣ ਖੇੜੇ।
"ਧੂੜਾਂ-ਲੱਦੇ ਆਂਗਨੀਂ
ਅੱਕ-ਖੰਭੀਆਂ ਉੱਡਣ,
ਨਜ਼ਰਾਂ ਵਿਚ ਵੀਰਾਨੀਆਂ
ਚੜ੍ਹ ਪਾਵਣ ਫੇਰੇ।
“ਮੰਦੇ ਕੰਮੀਂ ਦਿਲਾਂ ਵਿਚ
ਸੈ ਉਲਝਣ ਪੌਸਣ,
ਸੁਪਨੇ ਕੌਮ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ
ਤੁਰ ਜਾਣ ਅਗੇਰੇ।
“ਸੱਪ ਦੇ ਡੰਗ ਬਿਨ ਬਾਗ਼ ਵੀ
ਰਹਿ ਜਾਣ ਪਿਆਸੇ,
ਮਧ-ਮੱਖੀਆਂ ਲਈ ਵਲਵਲੇ
ਰੰਗ-ਖੂਹ ਨ ਗੇੜੇ।
“ਮਹਿੰਦੀ ਰੰਗੀ ਤਲੀ ਦਾ
ਧਰ ਲਏ ਨ ਸੁਪਨਾ,
ਬੈਠੇ ਸੱਸੀ ਥਲੀਂ ਜੇ
ਛੱਡ ਇਸ਼ਕ ਦੇ ਜੇਰੇ।
“ਆਉਂਦੀ ਥਲ ਦੀ ਹੂਰ ਹੈ
ਚਾ ਫ਼ਜਰ ਦੇ ਪਾਣੀ,
ਨੌਬਤ ਵਜਦੀ ਜਦੋਂ ਹੈ
ਵਿਚ ਕਾਫ਼ਲੇ ਮੇਰੇ।”
