ਨਾ ਹੁਣ ਦਸਤੀਂ ਵੈਦਗੀਆਂ ਨੇ
ਨਾ ਹੀ ਜੰਗਲੀ ਪੱਤਰ
ਸਾਡੇ ਖਰਲੀਂ ਪਿਸ ਜਾਂਦੇ ਹੁਣ
ਮੋਤੀਆਂ ਦੇ ਸੰਗ ਪੱਥਰ ।
ਅੱਗ ਲੱਗੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਦੇ ਉੱਤੇ
ਕਦ ਤੱਕ ਝੂਟੇ ਖਾਂਦੀ
ਕਦ ਤੱਕ ਨੀਲੇ ਪਾਣੀ ਉੱਤੇ
ਮੁਰਗਾਬੀ ਨਸ਼ਿਆਂਦੀ ?
ਕਿਉਂ ਤੁੰਮਿਆਂ ਦੀ ਵੇਲ ਦੇ ਵਿੱਚੋਂ
ਕੌੜ-ਕੁੜੱਤਣ ਮੱਕ ਜਾਏ ?
ਕਿਉਂ ਕੋਈ ਅਜਵਾਇਣਾਂ ਦਾ ਪੱਤ
ਬੇ-ਮੁਸ਼ਕਾ ਹੀ ਸੁੱਕ ਜਾਏ ?
ਨਾ ਕੋਈ ਸਾਡੇ ਵਿਹੜੇ ਆਇਆ
ਨਾ ਮੈਂ ਥਿੰਦੇ ਕਰੇ ਦੁਆਰੇ
ਹੋ ਸਕਦਾ ਏ ਰੋਜ਼ ਰਾਤ ਨੂੰ
ਢੂੰਡ ਮੇਰੀ ਵਿੱਚ ਨਿੱਕਲਣ ਤਾਰੇ ।
ਇੱਕ ਬਣਤਰ ਤੋਂ ਦੂਜੀ ਦੇ ਵਿੱਚ
ਇੰਞ ਢਲ਼ ਗਏ ਨੇ ਹਾਣੀ
ਬੋਹਟੀ ਦੇ ਵਿੱਚ ਵਟ ਜਾਂਦੀ ਹੈ
ਜਿਉਂ ਪਿਲਛੀ ਦੀ ਟਾਹਣੀ ।
ਹੋ ਸਕਦੈ ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਵਲਗਣ
ਲੇਹਾਂ ਦੇ ਸੰਗ ਸੀਤੀ ਹੋਵੇ
ਜਾਂ ਥੇਹਾਂ ਦੀ ਗੂੰਗੀ ਬੋਲੀ
ਘੁੱਟ-ਦੋ-ਘੁੱਟਾਂ ਪੀਤੀ ਹੋਵੇ ।
ਰੱਕੜ, ਮੈਰੇ, ਉੱਜੜੇ-ਬੰਨੇ
ਹੀ ਕਿਉਂ ਮੈਨੂੰ ਮੇਰੇ ਲੱਗਦੇ ?
ਫੁੱਲ, ਪਰਿੰਦੇ, ਸਾਵੇ-ਖਿੱਤੇ
ਹੀ ਕਿਉਂ ਮੈਂਨੂੰ ਤੇਰੇ ਲੱਗਦੇ ?
