ਤਿੰਨ ਕਵਿਤਾਵਾਂ ਲਿਖ ਕੇ ਗੋਰੀ
ਘਰ ਮੁੜਿਆ ਹਾਂ ।
ਇਕ ਕਵਿਤਾ ਹੈ ਮੇਰੇ ਪਿੰਡ ਦੇ ਸੋਹਣ ਸਿੰਘ ਦੀ,
ਜਿਸ ਨੂੰ ਵਿਰਸੇ ਵਿਚੋਂ ਗੋਰੀ
ਇਕ ਫਿਕਰਾਂ ਦੀ ਪੰਡ ਮਿਲੀ ਹੈ ।
ਏਸ ਪੰਡ ਵਿਚ ਬੱਝਾ ਹੋਇਆ
ਕੁਝ ਕਰਜ਼ਾ ਹੈ ।
ਇਹ ਕਰਜ਼ਾ ਜੋ ਹਾੜੀ ਸਾਉਣੀ
ਲੱਥਣ ਦੀ ਥਾਂ ਵੇਲ ਵਾਂਗਰਾਂ
ਹੁੰਦਾ ਜਾਵੇ ਦੂਣ ਸਵਾਇਆ ।
ਕੋਠੇ ਜਿੱਡੀਆਂ ਤਿੰਨ ਧੀਆਂ ਨੇ ਬੂਹੇ ਉੱਤੇ ।
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਕਰਜ਼ ਵਾਂਗੂੰ,
ਗਿੱਠ ਗਿੱਠ ਵਾਰ ਰੋਜ਼ ਦਾ ਆਵੇ ।
ਤੇ ਹੁਣ ਉਸ ਦੇ ਸਿਰ ਦੇ ਉੱਤੇ
ਦਿਨ ਤੇ ਰਾਤੀਂ ਬੇਦਖਲੀ ਦੀ
ਇਕ ਨੰਗੀ ਤਲਵਾਰ ਲਟਕਦੀ ।
ਦੂਜੀ ਕਵਿਤਾ ਦੇ ਵਿਚ ਗੋਰੀ,
ਇਕ ਮਾਈ ਦੀ ਇਕ ਕਹਾਣੀ ।
ਪਰਸੋਂ ਅੱਧੀ ਛੁੱਟੀ ਵੇਲੇ,
ਹੱਥ ਵਿਚ ਲੈ ਕੇ ਖਾਲੀ ਗੜਵੀ
ਆਪਣੀ ਨੂੰਹ ਦੀ ਖਾਤਰ ਆਈ
ਨੂੰਹ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਕਿ ਬੱਚਾ ਜਨਮੇਂ
ਸਾਤਾ ਹੋਇਆ ।
ਪਰ ਨਹੀਂ ਘਰ ਵਿਚ ਕੋਈ ਲਵੇਰਾ
ਤੇ ਉਹ ਮਾਈ,
ਆਪਣੀ 'ਵਾਜ ਛੁਟੇਰੀ ਕਰ ਕੇ,
ਬੋਲਾਂ ਦੇ ਵਿਚ ਤਰਲਾ ਭਰ ਕੇ
ਦੁੱਧ ਮੰਗਣ ਲਈ ਤੁਰ ਕੇ ਆਈ ।
ਦੁੱਧ ਕਿ ਜੋ ਅਮਰੀਕਾ ਦਿਤਾ,
ਭਾਰਤ ਦੇ ਬੱਚਿਆਂ ਲਈ ਤੁਹਫਾ ।
ਤੀਜੀ ਕਵਿਤਾ ਬੜੀ ਨਿਰਾਲੀ ।
ਜਿਸ ਦੇ ਰੋਮ ਰੋਮ ਵਿਚ ਗੋਰੀ
ਭਰ ਦਿੱਤੀ ਹੈ ਮੈਂ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ।
ਇਸ ਕਵਿਤਾ ਵਿਚ ਸੂਝ ਨਰੋਈ,
ਛਿੱਕੇ ਟੰਗ ਕੇ,
ਮੈਂ ਸਿਫਤਾਂ ਦੇ ਪੁਲ ਬੰਨ੍ਹੇ ਨੇ ।
ਇਸ ਵਿਚ ਪਹਿਲੇ ਚਿਤਰਾਂ ਵਰਗਾ,
ਰੰਗ ਨਹੀਂ ਹੈ ।
ਇਸ ਨੂੰ ਪੜ੍ਹ ਕੇ ਏਦਾਂ ਜਾਪੇ,
ਭਾਰਤ ਵਿਚ ਕੋਈ ਤੰਗ ਨਹੀਂ ਹੈ ।
ਇਸ ਵਿਚ ਹਰ ਇਕ ਗਲੀ ਮੋੜ ਤੇ,
ਪਿੰਡਾਂ ਅੰਦਰ,
ਮੈਂ ਬਿਜਲੀ ਦੇ ਲਾਟੂ ਲਾਏ ।
ਬੰਜਰ ਬੀਆਬਾਨਾਂ ਵਿਚ ਦੀ, ਝੰਮ ਝੰਮ ਕਰਦੇ,
ਕੱਚੇ ਦੁੱਧ ਦੇ ਵਹਿਣ ਵਗਾਏ ।
ਇਹ ਕਵਿਤਾ ਮੈਂ ਅਗਲੇ ਹਫਤੇ,
ਰੇਡੀਓ ਉਤੇ ਬੋਲਣ ਜਾਣਾਂ,
ਇਸ ਕਵਿਤਾ ਨੂੰ ਸੁਣ ਕੇ ਤੂੰ ਤਾਂ,
ਉੱਚੀ ਉੱਚੀ ਹੱਸ ਪਈ ਏਂ ।
ਮੈਂ ਤੇ ਗੱਲ ਭੇਤ ਦੀ ਦੱਸੀ,
ਪਰ ਤੂੰ ਹੱਸ ਕੇ ਉੱਚੀ ਉੱਚੀ,
ਕੰਧਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਦੱਸ ਰਹੀ ਏਂ ।
ਕੰਧਾਂ ਦੇ ਵੀ ਕੰਨ ਹੁੰਦੇ ਨੇ ।
ਪਰ ਮੈਂ ਜਿੱਥੇ ਬੋਲਣ ਜਾਣਾ,
ਉਥੇ ਝੂਠ ਦਾ ਮੁੱਲ ਪੈਂਦਾ ਹੈ ।
ਸੱਚ ਕਿਸੇ ਨੇ ਕੀ ਕਰਨਾ ਹੈ,
ਸੱਚ ਜਿਵੇਂ ਇਕ ਸਿੱਕਾ ਖੋਟਾ,
ਜਿਸ ਨੂੰ ਕੋਈ ਕਬੂਲ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ,
ਸੱਚ ਬੋਲਿਆਂ ਪੇਟ ਨਹੀਂ ਭਰਦਾ ।
