ਤ੍ਰਭਕ ਪੈਂਦਾ ਹਾਂ ਜ਼ਰੂਰ,
ਭਾਵੇਂ ਗੁਨਾਹਗਾਰ ਨਹੀਂ
ਕਿਸੇ ਕਾਤਿਲ ਦੇ ਰਸਤੇ 'ਚ ਜਿਵੇਂ
ਵਿਛ ਜਾਂਦੇ ਨੇ ਅਚਨਚੇਤ ਅੰਗਾਰ;
ਡੰਗ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਨੇ ਉਸਦੇ ਸੁਪਨ;
ਸਹਿਮਦਾ ਹੈ--
ਮੇਰੇ ਘਾਤਕ ਪੋਟਿਆਂ ਦੇ ਜਮੂਰ ਵਿਚ
ਲਟਕਦੇ ਆਦਮ ਦਾ ਪਰਛਾਵਾਂ ਕਿਤੇ
ਖੁਭ ਗਿਆ ਹੋਵੇ ਨ ਦੀਵਾਰ ਦੇ ਸੀਨੇ 'ਚ ਹਮੇਸ਼ ਲਈ;
ਡੂੰਘੇ ਦਫਨਾਏ ਹੋਏ ਲਾਸ਼ੇ 'ਚ
ਅੰਗੜਾਈ ਕੋਈ ਬਾਕੀ ਨਾ ਹੋਏ;
ਕਬਰ ਉਗਲੱਛ ਨ ਦਵੇ ਮੇਰਾ ਕਸੂਰ ।
ਤ੍ਰਭਕ ਪੈਂਦਾ ਹਾਂ ਜ਼ਰੂਰ ।
ਇਹ ਕਿਹੜੀ ਪੀੜ ਚੋਂ ਉਗਮੀ ਹੈ ਕਰੂਮਲ ਵਿਹੁ ਦੀ ?
ਇਹ ਕਿਹੜੀ ਤਲਖ਼ੀ ਦੇ ਘੁਟ ਭਰ ਕੇ ਹਵਾ ਆਈ ਏ ?
ਸਵਾਸ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਲਖ ਚੀਸ ਦੇ ਘੁਟ ਭਰਦਾ ਹਾਂ !
ਮੈਂ ਤਾਂ ਤੁਰਿਆ ਸਾਂ ਮਹਾ-ਹੁਸਨ ਬਲਾਉਂਦੈ ਮੈਨੂੰ
ਪਰ ਤੇਰੇ ਰਾਹ 'ਚ ਦੇਖੀ
ਹਿਸਦੀ ਉਮਰ, ਰਿਸਦੀ ਨਜ਼ਰ;
ਹਰ ਘੜੀ ਰੂਹ ਚੋਂ ਕੁਝ ਰੰਗ ਖੁਰੀ ਜਾਂਦੇ ਨੇ
ਲੋਕ ਨੇ ਫੇਰ ਵੀ ਬੇਖ਼ਬਰ ਤੁਰੀ ਜਾਂਦੇ ਨੇ ;
ਕਿਉਂ ਮੇਰੇ ਅੰਗਾਂ 'ਚ ਕਸ,
ਪੋਟੇ ਵਲਿੱਸਦੇ ਮੇਰੇ ?
ਇਹ ਕਿਹੜੇ ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਪਲ ਪਲ ਤੇ ਕਤਲ ਕਰਦਾ ਹਾਂ ?
ਸਵਾਸ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਲਖ ਚੀਸ ਦੇ ਘੁਟ ਭਰਦਾ ਹਾਂ
ਜੁਰਮ ਦੇ ਲਾਵੇ 'ਚੋਂ ਲੰਘਣਾ
ਕੀ ਹੈ ਇਸ਼ਕ ਦਾ ਦਸਤੂਰ ?
ਤ੍ਰਭਕ ਉਠਦਾ ਹਾਂ ਜ਼ਰੂਰ,
ਭਾਵੇਂ ਗੁਨਾਹਗਾਰ ਨਹੀਂ ।
