ਫੁੱਲ ਪੱਤੀਆਂ ਉੱਤੇ ਜੋ ਸਨ,
ਮੋਤੀ ਪਏ ਅਣਮੁੱਲੇ ।
ਐਸੇ ਚਮਕਣ ਉਹ ਅਣਵਿਧੇ,
ਵੇਖ ਵੇਖ ਮਨ ਭੁੱਲੇ ।
ਵੇਖ ਰਹੀ ਸਾਂ ਨੀਝ ਲਗਾ ਕੇ,
ਆਏ ਹਵਾ ਦੇ ਬੁੱਲੇ।
ਸਾਰੇ ਟੁੱਟੇ, ਫੇਰ ਨ ਲੱਭੇ,
ਐਸੇ ਮੋਤੀ ਡੁੱਲ੍ਹੇ।
ਰਹਿ ਗਈ ਖਲੀ ਖਲੋਤੀ ਓਥੇ,
ਸ਼ੌਕ ਦਿਲੇ ਤੇ ਛਾਇਆ।
ਮੁੜ ਮੁੜ ਵੇਖਾਂ ਕੋਈ ਨ ਦਿੱਸੇ,
ਤਾਂ ਇਹ ਫੁਰਨਾ ਆਇਆ।
ਸੋਚੀਂ ਨਾ ਪਉ "ਅੰਮ੍ਰਿਤ" ਤੈਨੂੰ,
ਏਨ੍ਹਾਂ ਸਬਕ ਸਿਖਾਇਆ ।
ਜੋ ਘੜਿਆ ਸੋ ਭੱਜਣ ਹਾਰਾ,
ਇਹ ਰੱਬ ਖੇਲ ਬਣਾਇਆ।
