ਤੂੰ ਸੁਭਾਵਕ ਜਿਹੀ ਅਲਵਿਦਾ ਕਹਿ ਗਿਉਂ,
ਤੂੰ ਕੀ ਜਾਣੇ ਫ਼ਕੀਰਾਂ ਤੇ ਕੀ ਵਾਪਰੀ ।
ਰਾਤ ਭਰ ਕਿੰਜ ਤਾਰੇ ਤੜਪਦੇ ਰਹੇ,
ਬੈਠ ਬਿਰਖਾਂ ਤੇ ਰੋਂਦੀ ਰਹੀ ਚਾਨਣੀ ।
ਘੋਰ ਕਾਲੇ ਡਰਾਉਣੇ ਜਿਹੇ ਚੌਕ 'ਤੇ,
ਬੁੱਤ ਬਣਿਆ ਖਲੋਤਾ ਸੀ ਕੋਈ ਜਣਾ,
ਰਤਾ ਨੇੜੇ ਤੋਂ ਤੱਕਿਆ ਤਾਂ ਮੈਂ ਰੋ ਪਿਆ,
ਨੀਂ ਹਯਾਤੀ ਤੂੰ ਪੱਥਰ ਕਿਉਂ ਹੋ ਗਈ ?
ਉਹ ਜੋ ਆਪਣੇ ਹੀ ਸਾਏ ਮਗਰ ਦੌੜਦੇ,
ਜਦ ਮਿਲੀ ਵਿਹਲ ਸ਼ੁਹਦੇ ਬੜਾ ਰੋਣਗੇ,
ਜਦ ਪਵੇਗੀ ਜ਼ਰੂਰਤ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੀ,
ਫੇਰ ਸਮਝਣਗੇ ਕੀ ਚੀਜ਼ ਹੈ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ।
ਕੋਲ ਮੇਰੇ ਜਦੋਂ ਦਿਲ ਦਾ ਮਹਿਰਮ ਨਹੀਂ,
ਕਿਸ ਦੇ ਸਾਹਵੇਂ ਜ਼ਮਾਨੇ ਨੂੰ ਨੰਗਾ ਕਰਾਂ,
ਆਸ਼ਕੀ ਆਸ਼ਕੀ ਕੂਕਦਾ ਹਰ ਕੋਈ,
ਸੀਸ ਇੱਕ ਦੇ ਵੀ ਧੜ 'ਤੇ ਸਬੂਤਾ ਨਹੀਂ ।
ਜਿੰਦ ਸਾਗਰ ਕਿਨਾਰੇ ਪਿਆਸੀ ਖੜੀ,
ਕੀ ਗਿਲਾ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਜੇ ਸ਼ਿਕਾਇਤ ਕਰੇ,
ਕੀ ਗਿਲਾ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਜੇ ਸ਼ਿਕਾਇਤ ਕਰੇ,
ਜਿੰਦ ਸਾਗਰ ਕਿਨਾਰੇ ਪਿਆਸੀ ਖੜੀ ।
