ਤੁਫਾਨਾਂ ਨਾਲ ਖਹਿੰਦੇ ਆਲ੍ਹਣੇ ਆਖ਼ਰ ਬਿਖਰ ਚੱਲੇ ।
ਸਜਾ ਰੱਖੇ ਜੁ ਨੈਣੀਂ ਪੰਛੀਆਂ ਨੇ ਖ਼ਾਬ ਮਰ ਚੱਲੇ ।
ਚਿਰਾਗਾਂ ਨੇ ਹਵਾਵਾਂ ਨਾਲ ਆੜੀ ਪਾ ਲਈ ਲਗਦੀ
ਇਸੇ ਕਰਕੇ ਫਿਜ਼ਾ ਚੋਂ ਸਹਿਕਦੇ ਚਾਨਣ ਵੀ ਮਰ ਚੱਲੇ ।
ਜਦੋਂ ਤੋਂ ਸੋਹਣੀਆਂ ਨੇ ਇਸ਼ਕ ਤੋਂ ਮੂੰਹ ਮੋੜਿਆ ਅਪਣਾ
ਝਨਾਂ ਦੇ ਨੀਰ ਹਰਖੇ ਨੇ ਘੜੇ ਕੰਢੇ 'ਤੇ ਖਰ ਚੱਲੇ ।
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਵੀ ਸੁਣੀ ਹੋਣੀ ਅਸਾਡੀ ਮੌਤ ਦੀ ਚਰਚਾ,
ਉਹ ਬਣ ਕੇ ਬੇ-ਖਬਰ ਬੈਠੇ, ਤੇ ਉਠ ਕੇ ਬੇਅਸਰ ਚੱਲੇ ।
ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਸਾਡੇ ਵਾਸਤੇ ਦੋ ਪਲ ਨਹੀਂ ਫੁਰਸਤ
ਅਸੀਂ ਤਾਂ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਸਾਰੀ ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਮ ਕਰ ਚੱਲੇ ।
