ਤੁਰਨਾ ਸਿੱਖ ਰਿਹਾ ਹਾਂ ਫੇਰ
ਜਿਵੇਂ ਕੰਡਾ ਕੱਢੇ ਬਗੈਰ ਤੁਰਨਾ ਹੋਵੇ
ਦਰਦ ਦੇ ਥਮਣ ਦੀ ਜਿਵੇਂ
ਉਮੀਦ ਨਾ ਹੋਵੇ
ਮੰਜ਼ਿਲ ਕੋਈ ਨਾ ਹੋਵੇ
ਪਰ ਤੁਰਦੇ ਜਾਣਾ ਹੋਵੇ
ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਵੀ ਆਪਣਾ ਨਾ ਹੋਵੇ
ਤੇ ਫੇਰ ਵੀ ਜਿਊਣਾ ਹੋਵੇ
ਜਿਵੇਂ ਕਿਸੇ ਦਾ ਮਨ ਦੇਖ ਲਓ
ਬਿਨਾਂ ਕਪੜਿਆਂ ਦੇ
ਤੇ ਐਵੇਂ ਅੱਖਾਂ ਫੇਰ ਲਓ
ਜੀਵਨ ਦੀ ਭ੍ਰਾਂਤੀ ਨੂ ਦੇਖਕੇ
ਜਿਵੇਂ ਅਣਡਿਠ ਕਰ ਦੇਣਾ ਹੋਵੇ
