ਮੈਨੂੰ ਕਿਸੇ ਹਲਾਹਲ ਚਾਇਆ 

ਘੁੰਮਦੀ ਚਰਖੜੀ ਉੱਤੇ ਪਾਇਆ; 

ਜ਼ਖ਼ਮੀ ਸਿਰ 'ਤੇ ਕਾਗ ਬੈਠਾ ਕੇ 

ਸੜਦੇ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਵਿਚ ਘੁਮਾਇਆ।

ਉਂਝ ਤਾਂ ਹੰਝੂ ਦੋ ਹੀ ਆਏ 

ਕੋਟ ਕੋਹਾਂ ਮੈਂ ਸਫ਼ਰ ਮੁਕਾਇਆ।

ਬਾਰ ਦੇ ਜ਼ਖ਼ਮਾਂ 'ਤੇ ਪਗ ਧਰਦਾ 

ਸੁੱਕੇ ਬਾਗ਼ ਦੇ ਦਰਾਂ 'ਤੇ ਆਇਆ। 

ਰਾਤ ਗੁਫ਼ਾਵਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਉਛਲੀ 

ਪਾਟ ਗਿਆ ਸਦੀਆਂ ਦਾ ਸਾਇਆ।

📝 ਸੋਧ ਲਈ ਭੇਜੋ