ਉੱਡਿਆ ਸੁਪਨਾ ਬੋਲ ਇਉਂ
ਵਲ ਸੰਞ ਦੀ ਲਾਲੀ।
ਲੰਘਦੀ-ਛਿਪਦੀ ਦੂਰ ਸੀ
ਕੋਈ ਹੂਰ ਨਿਰਾਲੀ।
ਸੂਰਜ ਪਾਰ ਸਲੋਨੜੀ
ਚੁੰਮ੍ਹ ਕੰਬਦੇ ਪੈਂਡੇ,
ਭੇਜ ਰਹੀ ਰੰਗ-ਕਾਫ਼ਲੇ
ਥਲ ਹੋਣ ਨ ਖ਼ਾਲੀ।
ਸਹਿਮ ਜਹੇ ਵਿਚ ਕਦੇ ਵੀ
ਉਹ ਪਰੀ ਨ ਬੋਲੇ,
ਯੁਗਾਂ ਤਕ ਜੇ ਥਲਾਂ ਵਿਚ
ਰਹੇ ਖੜਾ ਸੁਆਲੀ।
ਤੋਸ਼ਾ ਹੂਰ ਦੀ ਯਾਦ ਦਾ
ਰੁਲ ਜਾਏ ਨ ਰਾਤੀਂ,
ਸਾਰੇ ਥਲ ਵਿਚ ਸਹਿਮ ਦੀ
ਪਈ ਕੰਬਦੀ ਡਾਲੀ।
ਕਿਹਾ ਮੈਂ : “ਬਿਰਹੁੰ ਰੰਗ ਤਕ
ਸਭ ਰੁੱਤਾਂ ਜੀਵਣ,
ਬੀਜ ਦੇਵੇ ਇਸ ਬੀਜ ਨੂੰ
ਜੇ ਸਮੇਂ ਦਾ ਮਾਲੀ।”
