ਉਮਰ ਦੀ ਇਕ ਰਾਤ ਸੀ
ਅਰਮਾਨ ਰਹਿ ਗਏ ਜਾਗਦੇ
ਕਿਸਮਤ ਨੂ ਨੀਂਦ ਆ ਗਈ ।
ਰਾਤ ਦੀ ਚੰਗੇਰ ਵਿਚ
ਚੰਬਾ ਜਦੋਂ ਚੁਣਿਆ ਕਿਸੇ
ਹੱਥੋਂ ਚੰਗੇਰ ਡਿੱਗ ਪਈ ।
ਸਿਦਕ ਸੀ ਕੁਝ ਇੰਜ ਦਾ
ਜਿਥੇ ਵੀ ਸਿਰ ਝੁਕਾ ਲਿਆ
ਦਹਲੀਜ਼ ਜਾਪੀ ਓਸ ਦੀ ।
ਇਸ਼ਕ ਕੱਲੀ ਜਾਨ ਹੈ
ਧਰਤੀ ਕੁੜਾਵਾ ਸਾਕ ਜੇ
ਅਸਮਾਨ ਦਾ ਰਿਸ਼ਤਾ ਹੈ ਕੀ ।
ਮੌਤ ਤੋਂ ਵਾਕਫ਼ ਅਸੀਂ
ਅਕਸਰ ਇਹ ਸਾਡੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ
ਉਸ ਦਾ ਜ਼ਿਕਰ ਕਰਦੀ ਰਹੀ ।
ਰਾਤ ਨੂ ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ
ਟੁੱਟਦਾ ਹੈ ਤਾਰਾ ਜਦੋਂ ਵੀ
ਔਂਦੀ ਹੈ ਯਾਦ ਆਪਣੀ ।
