ਅੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਨੀਂਦਰ ਅਜ ਕਿੱਥੇ ਮੁੜ ਗਈ ਏ ।
ਪਲਕਾਂ ਨੇ ਜਿਵੇਂ ਜੁੜ ਬਹਿਣ ਦੀਆਂ ਸੌਹਾਂ ਪਾ ਲਈਆਂ ਨੇ ।
ਖਿੱਤੀਆਂ ਵੀ ਕਿੱਥੋਂ ਅੱਜ ਕਿੱਥੇ ਆ ਗਈਆਂ ਨੇ ।
ਤਾਰੇ ਕਿਹੜੇ ਵੇਲੇ ਦੇ ਪਏ ਅੱਖਾਂ ਝਮਕਾਂਦੇ ਨੇ ।
ਇਕ ਇਕ ਕਰ ਕੇ ਪਏ ਕਈ ਸੌਂਦੇ ਜਾਂਦੇ ਨੇ ।
ਨਾਲ ਦਿਆਂ ਕੋਠਿਆਂ ਤੇ ਸਭ ਸੁੱਤੇ ਹੋਏ ਨੇ ।
ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦਾ ਦਾਅ ਜਿਵੇਂ ਸਭ ਜਿੱਤੇ ਹੋਏ ਨੇ ।
ਕੇਹੇ ਬੇਫਿਕਰ ਪਏ ਮਾਰਦੇ ਘੁਰਾੜੇ ਨੇ ।
ਸਾਡੇ ਪਲਸੇਟਿਆਂ ਨੇ ਮੌਰ ਪਏ ਦਾੜ੍ਹੇ ਨੇ ।
ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੀ ਰਾਤ ਅਜ ਇੰਜ ਕਿੰਜ ਲੰਘ ਗਈ ਏ ।
ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਬਾਕੀ ਜਿਹੜੀ ਹੈ ਕਹੀ ਜਹੀ ਏ ।
ਲੰਘੀ ਹੋਈ ਵਿਚੋਂ ਈ ਉਨੀਂਦਰੇ ਹੀ ਯਾਦ ਨੇ ।
ਅੱਖੀਆਂ ਦੇ ਦੇਸ ਜਗਰਾਤੇ ਈ ਆਬਾਦ ਨੇ ।
ਨੀਂਦਰਾਂ ਤੇ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਕਿੱਥੇ ਮੁੜ ਗਈਆਂ ਨੇ ।
ਸਾਡੇ ਭਾ ਕੱਚੀਆਂ ਉਬਾਸੀਆਂ ਈ ਪਈਆਂ ਨੇ !!
