ਉਤੋਂ ਭਾਵੇਂ ਖ਼ੁਸ਼ ਖ਼ੁਸ਼ ਰਹੀਏ ਜਾਂ ਅਫ਼ਸੁਰਦੇ ਰਹੀਏ।
ਕੱਲਰ ਮਾਰੀਆਂ ਕੰਧਾਂ ਵਾਗੂੰ ਅੰਦਰੋਂ ਭੁਰਦੇ ਰਹੀਏ।
ਸਾਡੇ ਲੇਖਾਂ ਦੀ ਕਮਤੀ ਦਾ ਅੰਦਾਜ਼ਾ ਤੇ ਲਾਉ,
ਹਰ ਸ਼ੈ ਵਾਧੂ ਰੱਖੀਏ ਫਿਰ ਵੀ ਕਾਲ-ਸਪੁਰਦੇ ਰਹੀਏ।
ਰੌਸ਼ਨੀਆਂ ਦੇ ਮੇਲੇ ਅੰਦਰ ਖੋ ਜਾਵਣ ਦੇ ਡਰ ਤੋਂ,
ਅਪਣੇ ਪਰਛਾਵੇਂ ਦਾ ਪੱਲਾ ਫੜਕੇ ਟੁਰਦੇ ਰਹੀਏ।
ਬੀਤੀ ਕੱਲ੍ਹ ਦੇ ਪੰਛੀ ਨੇ ਜਦ ਮੁੜਕੇ ਹਥ ਨਈਂ ਆਉਣਾ,
ਫਿਰ ਕਿਉਂ ਹੱਥਾਂ 'ਤੇ ਹਥ ਰਖਕੇ ਐਵੇਂ ਝੁਰਦੇ ਰਹੀਏ।
ਪਲ ਪਲ ਪੱਕੇ ਬੰਨ੍ਹਾਂ ਮਾਰੇ ਸੱਧਰਾਂ ਦੇ ਹੜ ਹੱਥੋਂ,
ਦਰਿਆਵਾਂ ਦੇ ਕੰਢਿਆਂ ਵਾਗੂੰ ਪਲ ਪਲ ਖੁਰਦੇ ਰਹੀਏ।
ਆਕੇ ਝੂਣ ਜਗਾਵੀਂ 'ਸਾਕੀ' ਸੁੱਤੀਆਂ ਰੂਹਾਂ ਤਾਈਂ,
ਕਦ ਤਕ ਏਥੇ ਜੀਉਂਦੀ ਜਾਨੇ ਬਣ ਕੇ ਮੁਰਦੇ ਰਹੀਏ।
