ਜ਼ਬਾਨਾਂ ਤੇ ਨੇ ਜ਼ੰਜੀਰਾਂ, ਤੇ ਮੂੰਹਾਂ ਉੱਤੇ ਤਾਲੇ ਨੇਂ,
ਬੜੀ ਵਾਰੀ ਏਹ ਦਿਨ ਸਾਨੂੰ, ਮੁਕੱਦਰ ਨੇ ਵਖਾਲੇ ਨੇਂ ।
ਸ਼ਹੀਦ ਹੋਏ ਹਜ਼ਾਰਾਂ, ਹੈ ਗਵਾਹ ਤਾਰੀਖ਼ ਇਸ ਗੱਲ ਦੀ,
ਅਸਾਡੇ ਦਿਨ ਤਦੇ ਹੀ ਅੱਜ, ਉਜਾਲੇ ਤੇ ਸੁਖਾਲੇ ਨੇਂ ।
ਏਹ ਦੁਨੀਆਂ ਦਾਲ ਵਿਚ ਕਾਲ਼ੇ ਤੇ, ਤਾਹੀਂ ਸ਼ੱਕ ਕਰਦੀ ਸੀ,
ਪਤਾ ਸੀ ਓਸ ਨੂੰ ਬੱਗੇ ਜੋ ਹਨ, ਅੰਦਰ 'ਚੋਂ ਕਾਲ਼ੇ ਨੇਂ ।
ਅਸਾਂ ਉਸਦੀ ਲਗਨ ਨੂੰ, ਐਸਰਾਂ ਦਿਲ ਪਿੰਜਰੇ ਪਾਇਐ,
ਕਿਸੇ ਸ਼ੌਕੀਨ ਨੇ ਅਜ ਤਕ, ਕਬੂਤਰ ਵੀ ਨਾ ਪਾਲੇ ਨੇਂ ।
ਅਸੀਂ ਇਸ ਦੇਸ਼ ਆਕੇ, ਐਸੇ ਦੋਰਾਹੇ ਖਲੋ ਗਏ ਹਾਂ,
ਅਗਾਂ੍ਹ ਟੁਰੀਏ ਨਦੀ ਨਾਲ਼ੇ, ਪਿਛਾਂਹ ਮੁੜੀਏ ਤੇ ਖਾਲ਼ੇ ਨੇਂ ।
ਜੋ ਹੜ੍ਹ ਅੱਖਾਂ ਚੋਂ ਫੁੱਟੇ ਹਨ, ਜ਼ਰੂਰੀ ਹੈ ਕੋਈ ਕਾਰਣ,
ਪਤਾ ਕੀਹ ਫਿਸ ਰਹੇ ਜਿਹੜੇ, ਮਿਰੇ ਜ਼ਖ਼ਮਾਂ ਦੇ ਛਾਲੇ ਨੇਂ ।
ਬੜੇ ਹਨ ਤਿਲਕਣੇਂ ਬਾਹਰੋਂ, ਬਥੇਰੇ ਖੋਭਵੇਂ ਵਿੱਚੋਂ,
ਜਵਾਨੀ ਦੇ ਭਰੇ ਦਿਨ, ਜਾਂਵਦੇ ਮੁਸ਼ਕਲ ਸੰਭਾਲੇ ਨੇਂ ।
ਤਿਰੇ ਸ਼ਹਿਰੋਂ ਨਿਕਲ ਕੇ, ਰੰਜ ਵੀ ਸੀ, ਪਰ ਸੀ ਮਜਬੂਰੀ,
ਬੜੇ ਇੱਜ਼ਤ ਤੇ ਗ਼ੈਰਤ ਦੇ, ਹੋਏ ਓਥੇ ਮੁਕਾਲੇ ਨੇਂ ।
ਅਸਾਂ ਆਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਵੀ, ਰੋਣ ਤੇ ਮਜਬੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤੈ,
ਜਦੋਂ ਨੀਰਾਂ ਦੇ ਦਰਿਆ, ਅੱਖੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਉਛਾਲੇ ਨੇਂ ।
ਫ਼ਕਤ ਦੋ ਚਾਰ ਹੀ ਪੁਛਦੇ ਨੇਂ, ਤੇਰਾ ਹਾਲ 'ਅਸ਼ਰਫ਼ ਗਿੱਲ",
ਬੜੇ ਹੀ ਲੋਕ ਓਸਰਾਂ ਤੇ, ਤਿਰੇ ਆਲ਼ੇ ਦਵਾਲ਼ੇ ਨੇ ।
