ਜ਼ੇ-ਜ਼ੈਦ ਉਮਰ ਨਾਉਂ ਜਾਣਦਾ ਸੀ,
ਤੇ ਦੀਦ ਇਨਹਾਂ ਦੇ ਦੀਦ ਸਜਣ ।
ਨਾਫੇ ਦੀ ਸੁੰਘ ਬੂ ਜੇ ਚਾਹੇਂ
ਕਰੀਂ ਤਮਾਸ਼ਾ ਮੁਲਕੇ ਖੁਤਨ ।
ਮਿੱਠੇ ਦੀ ਤੰਗ ਸ਼ਕਰ ਜੇ ਦੇਖੇਂ,
ਦੇਖੇਂ ਸਜਣ ਦਾ ਤੰਗ ਦਹਨ ।
ਆਪ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਦੇਖੇਂ ਅੱਖੀਂ,
ਦੇਖੇਂ ਸੁਆਈਂ ਚੌਧਵੀਂ ਚੰਨ ।
ਉਹ ਜਾਨ ਜਹਾਨ ਅਨਲਹਕ ਆਖੇ,
ਦੇਹ ਨ ਜਿੰਦ ਬਿਨ ਆਖ ਸੱਜਣ ।
ਜੇ ਨੇਵਰ ਪਾਏ ਚੂੜਾ ਦੇਖੇ,
ਸੁਣ ਵੇ ਹੈਦਰ ਛਣ ਛਣ ਛਣ ।
ਜੇ ਰਹਮਾਨ ਦੀ ਬੂ ਦਾ ਸ਼ਾਇਕ,
ਉਠ ਸੁੰਘ ਹੈਦਰ ਬਾਦਿ ਚਮਨ ।
ਮਨ ਮੁਹੰਮਦ ਮਨ ਵਿਚ ਲੱਭੇ
'ਹੱਕੇ ਤਾਅਲਾ ਜ਼ੁਲਮਨਨ' ।੧੧।
