ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਭਰ ਝੱਲੀਆਂ ਦੁਸ਼ਵਾਰੀਆਂ ।
ਪਰ ਕਦੇ ਮੈਂ ਹਿੰਮਤਾਂ ਨਾ ਹਾਰੀਆਂ ।
ਮੈਂ ਸਮਾਧੀ ਲਾਉਣ ਦੀ ਸੋਚਾਂ ਜਦੋਂ,
ਮਾਰ ਦੇਵਣ ਵਾਜ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀਆਂ ।
ਸਾਗਰਾਂ ਦਾ ਸਾਥ ਮਾਨਣ ਵਾਲੀਆਂ,
ਮਿੱਠੀਆਂ ਨਦੀਆਂ ਵੀ ਹੋਈਆਂ ਖਾਰੀਆਂ ।
ਭੁਖ, ਗਰੀਬੀ ਨਾ ਘਟੀ ਘਰ ਦੀ ਅਜੇ,
ਆਣ ਲੱਗੀਆਂ ਮਹਿੰਗੀਆਂ ਬੀਮਾਰੀਆਂ ।
ਜੇ ਅਕਲ ਦਾ ਜ਼ੋਰ ਚੱਲਦਾ ਇਸ਼ਕ ਤੇ,
ਲਾਉਣ ਦਿੰਦੀ ਨਾ ਝਨਾਂ ਵਿਚ ਤਾਰੀਆਂ ।
ਬਿਰਖ ਜੰਗਲ ਦੇ ਉਲਾਂਭਾ ਦੇ ਰਹੇ,
ਮੀਂਹ ਨੇ ਸਾਡੇ ਚੋਂ ਨਾ ਅੱਗਾਂ ਠਾਰੀਆਂ ।
ਪਾਂਧੀਆਂ ਨੂੰ ਤਾਂ ਸਫ਼ਰ ਨੇ ਮੋਹ ਲਿਆ,
ਭੁੱਲ ਗਈਆਂ ਮੰਜ਼ਿਲਾਂ ਹੀ ਸਾਰੀਆਂ ।
ਆਪਣੀ ਮਿੱਟੀ ਚ ਮਿੱਟੀ ਹੋ ਗਏ,
ਲੋਕ ਮਿੱਟੀ ਨਾਲ ਲਾ ਕੇ ਯਾਰੀਆਂ ।
ਓਸ ਘਰ ਵਿਚ ਰੱਬ ਖੇਲਣ ਆ ਗਿਆ,
ਗੂੰਜ ਜਿੱਥੇ ਪੈਂਦੀਆਂ ਕਿਲਕਾਰੀਆਂ ।
ਬਹਿ 'ਅਮਨ' ਤੋਂ ਮੁੱਲ ਪੁੱਛੀਂ ਜੰਗ ਦਾ,
ਜਿਸ ਨੇ ਹੱਥੀਂ ਕੀਮਤਾਂ ਨੇ ਤਾਰੀਆਂ ।
