ਇਸ ਰੁੱਖ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ, ਹੰਝੂਆਂ ਲਿਆ ਏਸਨੂੰ ਪਾਲ ।
ਕੀ ਤੇਰਾ ਦਿਲ ਜਰ ਸਕਦਾ ਜੇ ਨਾ ਕਰੀਏ ਇਸ ਦੀ ਸੰਭਾਲ ?
ਇਹ ਸੁੰਦਰ ਦੀਪਕ ਜੇ ਜਲਦਾ ਆਤਮ ਦੀ ਦਰਗਾਹ ਵਿਚਕਾਰ ।
ਸ਼ੁਭ ਵਿਚਾਰਾਂ ਦਾ ਘਿਉ ਪਾ ਕੇ, ਕੀ ਕਰੀਏ ਇਸ ਦਾ ਸੰਘਾਰ ?
ਵਰ੍ਹੇ ਹਜ਼ਾਰ ਉਡੀਕ ਥੱਕ ਕੇ, ਲੱਭਾ ਹੈ ਇਹ ਰਤਨ ਅਪਾਰ ।
ਕੀ ਇਸ ਨੂੰ ਹੁਣ ਭੋਹ ਦੇ ਭਾੜੇ, ਸੁਟ ਆਈਏ, ਤੂੰ ਦਸ ਖਾਂ ਯਾਰ ?
ਕੀ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਨਹੀਂ ਸੀ ਕਿਹਾ, ਜਿੱਤ ਧਰਮ ਦੀ ਆਖ਼ਰਕਾਰ ?
ਕੀ ਕਾਫ਼ੀ ਨਹੀਂ, ਦੁਖ ਸਹੇ ਜੋ, ਫਸ ਕੇ ਕਰਮਗਤੀ ਵਿਚਕਾਰ ?
ਕੀ ਨਾ ਵੇਖੇਂ ਆਗੂ ਸਾਡੇ ਜੇਹਲ-ਕੋਠੜੀ ਅੰਦਰਵਾਰ ।
ਅੱਤ ਹੈਰਾਨੀ ਦੇ ਵਿੱਚ ਬੈਠੇ, ਅੰਨ੍ਹਿਆਂ ਵਾਂਗੂੰ ਬਹੁਤ ਬੇਹਾਲ ?
ਕੀ ਨਾ ਵੇਖੇਂ ਗਭਰੂ ਸਾਡੇ ਬਿਰਹਾ ਜੋ ਕੀਤੇ ਬੇਜ਼ਾਰ ।
ਨਾਰੀ, ਬੱਚਿਆਂ ਤੋਂ ਅੱਡ ਹੋ ਕੇ, ਰੁਲਦੇ ਫਿਰਦੇ ਕਰਨ ਵਗਾਰ ?
ਤਿਰੇ ਅਮੋਲਕ ਢੋਏ ਗੁਆ ਕੇ, ਅਸੀਂ ਤੜਪੀਏ ਬਿਪਤ ਮਝਾਰ ।
ਤੈਥੋਂ ਛੁੱਟ ਹੁਣ ਕੌਣ ਲਭਾਏ, ਜੋ ਗੁੰਮ ਹੋਈ ਵਸਤ ਅਪਾਰ ।
ਤੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨੇ ਸੀ ਦਿੱਤਾ, ਆਜ਼ਾਦੀ ਦਾ ਮਹਾਂ ਅਨੰਦ ।
ਕੀ ਤੂੰ ਚਾਹੇਂ ਮੁੜ ਲੈ ਜਾਵਣ, ਖੋਹ ਸਾਥੋਂ ਜ਼ਾਲਮ ਮਤਮੰਦ ?
ਹੇ ਪ੍ਰਭੁ ਜੀ, ਜੇ ਮੀਂਹ ਨਾ ਹੋਵਣ, ਕੀ ਰਹਿ ਸਕਦੀ ਜੀਵਨ-ਤੋਰ ?
ਜੇ ਆਜ਼ਾਦੀ ਮਿਲੇ ਨਾ ਸਾਨੂੰ, ਦੱਸੋ ਫਿਰ ਕੀ ਕਰੀਏ ਹੋਰ ?
ਸਭ ਕੁਝ ਦੇਵਣ ਵਾਲੇ ਦਾਤਾ, ਛਲ ਕਪਟ ਨਹੀਂ ਸਾਡੇ ਲਾਗ ।
- ਕੀ ਤੂੰ ਅਜੇ ਵੇਖ ਨਹੀਂ ਸਕਿਆ, ਦਿਲ ਸਾਡਾ ਸੱਚਾ, ਬੇਦਾਗ਼ ?
ਜੀਉ ਪਿੰਡ ਨੂੰ ਕੀ ਹਾਂ ਦੇਂਦੇ ਐਵੇਂ ਹੀ ਦੁੱਖ, ਹੇ ਕਰਤਾਰ ?
ਕੀ ਇਹ ਨਿਰਾ ਦਿਖਾਵਾ ਹੈ ਵੇ, ਦੁਖ ਤੇ ਪੀੜਾ ਦਾ ਗਲਹਾਰ ?
ਮੈਂ ਪੁਛਦਾਂ ਤੁਧ ਸੇਵਾ ਖ਼ਾਤਰ, ਕੀ ਧਰਿਆ ਵਿਚ ਨਦਰ-ਸੁਗਾਤ ?
ਕੀ ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਦਸ਼ਾ ਦੇਖ ਕੇ, ਦਏਂ ਨਾ ਮੈਨੂੰ ਇਸ ਦੀ ਦਾਤ ?
ਕੀ ਅਸਾਡੀਆਂ ਅਰਜ਼ਾਂ ਮਿੰਨਤਾਂ, ਰਹੀਆਂ ਤੈਨੂੰ ਨਵੀਆਂ ਜਾਪ ।
ਕੀ ਨਹੀਂ ਮਾਣੀਆਂ ਸਾਡੇ ਵੱਡਿਆਂ, ਸਭ ਸ਼ੁਭ ਵਸਤਾਂ ਤੁਧ ਪਰਤਾਪ ?
ਜੇ ਸਦਾ ਲਈ ਰਾਜ ਤੁਹਾਡਾ, ਰਹੇ ਸਦਾ ਹੀ ਧਰਮੀ ਰਾਜ ।
ਬਿਨ ਦੇਰੀ ਰੱਖ ਸਾਡੇ ਸਿਰ ਤੇ, ਨੂਰੀ ਆਜ਼ਾਦੀ ਦਾ ਤਾਜ ।
