ਸੀ ਰਾਤ ਅਮਾਵਸ ਦੀ,
ਤੁਸੀਂ ਚੰਨ ਚਮਕਦੇ ਸੀ।
ਜੀਵਨ ਦੀਆਂ ਪੀਘਾਂ ਹੋ
ਹੁਸਨਾਂ ਦਾ ਅਮਰਿਤ ਹੋ,
ਅੰਬਰਾਂ ਦੀ ਨੀਲੱਤਨ-ਕੁਲ
ਲੁੱਕੀ ਹੈ ਤੁਹਾਡੇ ਵਿਚ।
ਅਰਸ਼ਾਂ ਦੀ ਚਿੰਗਾਰੀ ਹੋ
ਚਾਨਣ ਤੁਸੀਂ ਧਰਤੀ ਦਾ
ਇਕ ਸਹਜ-ਅਨੰਤੀ ਹੋ,
ਆਧਾਰ ਹੋ ਲੀਲ੍ਹਾ ਦਾ
ਜਾਂ ਪ੍ਰੇਮ-ਤਰੰਗਾਂ ਹੋ
ਜਾਂ ਦਿੱਵ-ਸਨੇਹੇ ਹੋ
ਜਾਂ ਮੱਦ-ਕਟੋਰੇ ਹੋ
ਜਾਂ ਮੰਤਰ ਫੁਰਦੇ ਹੋ
ਚਾਵਾਂ ਦਾ ਜੋਬਨ ਹੋ
ਜ਼ੁਲਫ਼ਾਂ ਦੀ ਸ਼ੱਕਤੀ ਹੋ
ਕਾਬੂ ਕੋਈ ਪਾਵੇ ਕਿਉਂ
ਤਾਸੀਰ ਤੁਹਾਡੀ ਤੇ
ਤੂਸੀਨ ਮਾਖਿਓਂ ਮਿੱਠਾ ਹੋ
ਬੇਫ਼ਾਇਦਾ ਚੋਵੋ ਨਾ,
ਅਖੀਓ ਤੁਸੀਂ ਰੋਵੋ ਨਾ।
ਇਕ ਐਟਮ ਧਰਤੀ ਤੇ
ਪਰਲੋ ਦਾ ਮਾਲਿਕ ਹੈ
ਤੁਸੀਂ ਲੱਖਾਂ ਐਟਮ ਹੋ
ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਫੂਕੋ ਤਾਂ-
ਇਕ ਨਜ਼ਰ-ਅਪੁੱਠੀ ਤੋਂ,
ਜੋ ਸਾਗਰ-ਜੁਆਲਾ ਹੈ।
ਜਾਂ ਬਿਰਹਾ-ਧਾਰਾਂ ਹੋ,
ਜਾਂ ਅਚਲ-ਬਹਾਰਾਂ ਹੋ
ਸੱਰਗਮ ਦੀਆਂ ਤਾਰਾਂ ਹੋ,
ਜਾਂ ਤੱਤੀਆਂ ਲੂਆਂ ਹੋ
ਕਾਂਗਾਂ ਬਣ ਜਾਵੋ ਤਾਂ
ਛਾਵੋ ਦਿਲ-ਜਿਗਰਾਂ ਤੇ
ਰੂਹਾਂ ਦਿਆਂ ਖੇਤਾਂ ਤੇ
ਪਾਵੋ ਕੋਈ ਭੜਥੂ ਚਾ,
ਇੱਕ ਜਿੰਦ-ਨਿਮਾਣੀ ਦੀ
ਜੇ ਲੁੱਟ ਕੇ ਹਸਤੀ ਨੂੰ
ਸਨਤੁੱਠ ਨਾ ਹੋਈਆਂ ਤਾਂ
ਬਸ ਤੇਜ਼ ਕਟਾਰਾਂ ਹੋ।
ਜੇ ਦੇਣ ਹੋ ਦਾਤੇ ਦੀ
ਅਣਡਿਠ-ਵਿਧਾਤੇ ਦੀ
ਤਾਂ ਭੌ ਨੂੰ ਵਿਸਾਰੋ ਨਾ
ਖਲਕਤ ਤਾਈਂ ਕੋਹੋ ਨਾ,
ਅਖੀਓ ਤੁਸੀਂ ਰੋਵੋ ਨਾ।
ਹਾਂ, ਜੋਤ-ਅਖੰਡਿਤ ਹੋ
ਜੀਵਨ-ਉਜਿਆਰਾ ਹੋ
ਬਿਰਹਾ ਦਾ ਜਾਦੂ ਹੋ
ਦਾਰੂ ਹੋ ਤਪੱਸਿਆ ਦਾ,
ਜੇ ਹਸਤ ਨਾ ਹੋਵੋ ਤਾਂ
ਹਰ ਹੁਸਨ ਹਨੇਰਾ ਹੈ
ਹਰ ਇਸ਼ਕ ਨਿਕੰਮਾਂ ਹੈ।
ਕੋਈ ਵਣਜਾਰਾ ਜੇ
ਕਦਰਾਂ ਤੋਂ ਖ਼ਾਲੀ ਹੋ
ਮੁੱਲ ਆਪਦਾ ਪਾਵੇ ਨਾ
ਤਾਂ ਝੱਟ ਹੀ ਰੋਵੋ ਨਾ।
ਤਾਂਘਾਂ ਵਿਚ ਜੀਵਨ ਹੈ
ਤਾਂਘਾਂ ਵਿਚ ਸ਼ੱਕਤੀ ਹੈ
ਲੁੱਕੀ ਤੇ ਦਿੱਸਦੀ ਇਕ
ਜੀਵਨ ਦੀ ਘੱਟਨਾਂ ਦਾ
ਪਰਤੱਖ ਇਸ਼ਾਰਾ ਹੋ
ਜੋ ਸਾਹਮਣੇਂ ਆਵੇਗਾ।
ਹਾਂ, ਫੁੱਲ ਗੁਲਾਬੀ ਹੋ
ਸ਼ਰਮਾਂਦੀਆਂ ਕੱਲੀਆਂ ਹੋ,
ਧੜਕਣ ਤੇ ਕੰਬਣ ਹੋ
ਪਿਆਰਾਂ ਦੀ ਤੱਕਣੀਂ ਹੋ
ਜੀਵਨ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਹੋ
ਜੀਵਨ ਦੀ ਜਵਾਲਾ ਹੋ
ਤਾਂ ਖਿੱਚ ਵਿਗੋਵੋ ਨਾ,
ਅਖੀਓ ਤੁਸੀਂ ਰੋਵੋ ਨਾ।
