ਅੰਮ੍ਰਿਤ-ਮਈ ਸ਼ਰਾਬ ਜਦ ਅਸੀਂ ਪੀਤੀ
ਅਜਬ ਖ਼ੁਸ਼ੀ ਜੋਸ਼ੀਲੀ ਨੇ ਵਿੰਨ੍ਹ ਸੁਟਿਆ ।
ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਸੁਹਾਵਣਾ ਸਮਾਂ ਬਣਿਆ
ਤਾਰਾ, ਪੌਣ, ਚੰਨ-ਚਾਨਣੀ ਜੋਗ ਜੁਟਿਆ ।
ਸਾਰੇ ਜਗਤ ਅੰਦਰ ਘੁੰਮਣ ਫਿਰਨ ਖ਼ਾਤਰ,
ਜਾਵੇ ਮਨ-ਪੰਛੀ ਤੁਰਤ ਮਾਰ ਛਾਲੀ ।
ਅਚਰਜ ਹੋਈਏ ਕਿਉਂ ਜੇਕਰ ਅਸੀਂ ਸੁਣੀਏ
ਕੰਨਾਂ ਵਿਚ ਭਿਣਕਾਰ ਮਧੁ-ਮੱਖੀ ਵਾਲੀ ।
ਮਨਾਂ ਘੁੰਮ ਫਿਰ ਲੈ ਦੌੜ ਰਲੀਂ ਜਾ ਕੇ
ਦੂਰ ਦਿਸਦਾ ਝੁੰਡ ਜੋ ਤਾਰਿਆਂ ਦਾ ।
ਮਿੱਠਤ ਟਪਕਦੀ ਪਈ ਹੈ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ,
ਰਸ ਮਾਣ ਲੈਵੀਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਸਾਰਿਆਂ ਦਾ ।
ਕੋਠੀ ਦਿਲ ਦੀ ਬਣੀ ਅਮੀਰ ਤੇਰੀ,
ਨਾਲ ਖ਼ੁਸ਼ੀ ਆਨੰਦ ਦੇ ਭਰੀ ਹੋਈ ।
ਮਾਣੇ ਅਰਸ਼ ਜੋ ਤਾਰਿਆਂ ਸੰਗ ਜੜਿਆ,
ਚੰਨ-ਚਾਨਣੀ ਜਿਦ੍ਹੀ ਹੈ ਝਰੀ ਹੋਈ ।
ਨਾਲ ਗੰਦਗੀ ਲਿਬੜੇ ਸੂਰ ਵਾਂਗੂੰ,
ਕੀ ਗੰਦ ਫਰੋਲਣ ਦਾ ਕੰਮ ਤੇਰਾ ?
ਨੀਲੇ ਅੰਬਰੀਂ ਮਾਰ ਉਡਾਰੀਆਂ ਤੂੰ
ਕਾਜ ਫ਼ਤਹ ਦੇ ਗੌਲਣਾ ਕੰਮ ਤੇਰਾ ।
ਚੰਗਾ ਹੋਵੇ ਜੇ ਇਕ ਵਿਮਾਨ ਵਾਂਗੂੰ
ਤੇਜ਼ ਚਾਲ ਚਲ ਕੇ ਮਨ ਪੁਲਾੜ ਗਾਹੇ ।
ਧੀਮੀ ਚਾਲ ਚਲਦੇ ਛਕੜੇ ਵਾਂਗ ਨਾ ਉਹ
ਇਸ ਦੌੜ ਵਿੱਚੋਂ ਪਿੱਛੇ ਰਹਿ ਜਾਏ ।
ਉਸ ਪੌਣ ਵਾਂਗੂੰ ਜਿਹੜੀ ਸਰਸਰਾਵੇ,
ਬੂਟੇ ਨਾਰੀਅਲ ਦੇ ਹਰੇ ਪੱਤਿਆਂ ਵਿਚ ।
ਮਨਾਂ ! ਦਿਲ ਸਾਡਾ ਹੈ ਸਵਾਰ ਤੈਂ ਤੇ
ਘੋੜਾ ਤੂੰ ਬੇਕਾਬੂ ਮੱਦ-ਮੱਤਿਆਂ ਵਿਚ ।
ਹੇ ਪੌਣ ! ਤੂੰ ਸਾਨੂੰ ਹੈਂ ਦਸ ਸਕਦੀ,
ਚਹਿਕ ਪੰਛੀਆਂ ਦੀ ਕਿੰਨੀ ਹੋਇ ਪਿਆਰੀ ?
ਪਰ ਕੀ ਹੈ ਤੇਰਾ ਇਹ ਫ਼ਰਜ਼ ਬਣਦਾ
ਨਾਲ ਲਿਆਉਣੀ ਬਿਜਲੀ ਤੇ ਗਰਜ ਭਾਰੀ ।
ਪੌਣ ਦੇਵਤਾ ਕਰੇ ਅਲਾਪ ਨਗ਼ਮੇ
ਧਰਤੀ ਲਈ ਜਿਹੜੇ ਮੰਗਲਮਈ ਹੋਵਣ ।
ਰਾਗ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਮੁੜ ਸੁਰਜੀਤ ਕਰ ਕੇ
ਖ਼ੁਸ਼ੀਆਂ ਆਣ ਸਾਨੂੰ ਨੱਕੋ ਨੱਕ ਧੋਵਣ ।
ਟਨ ਟਨ ਘੰਟੀਆਂ ਦੀ ਨਾਲੋ ਨਾਲ ਹੋਵੇ,
ਭੌਂਕਣ ਕੁੱਤਿਆਂ ਹੈ ਨਾਲੋ ਨਾਲ ਛੇੜੀ ।
ਪੇਟ ਪੂਰਤੀ ਲਈ ਵਿਲਕਣ ਮੰਗਤੇ ਦੀ
ਸੁਣੀਏ, ਭਰੀ ਨਿਰਾਸ਼ਾ ਦੇ ਨਾਲ ਜਿਹੜੀ ।
ਬੂਹੇ ਬੰਦ ਹੋਏ, ਚੁਪ ਚਾਂ ਛਾਈ,
ਪੂਰਬ ਵਿਚ ਪਏ ਪੂਰਦੇ ਸੰਖ ਕੋਈ ।
ਲੋਕ ਸ਼ੋਰ ਕਰਦੇ ਦੇ ਦਲੀਲ ਬਹੁਤੀ,
ਚੀਕਾਂ ਬਚਿਆਂ ਦੀਆਂ ਨਾ ਦੇਣ ਢੋਈ ।
ਪੌਣ ਵਿਚ ਜੋ ਉਠਦੀਆਂ ਕਈ ਧੁਨੀਆਂ,
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਨਾ ਰਤੀ ਪ੍ਰਵਾਹ ਕਰੀਏ ।
ਮਨਾਂ ! ਵੇਖ ਖਾਂ ਰਿਸ਼ਮਾਂ ਚੰਨ ਦੀਆਂ ਨੂੰ,
ਸ਼ਹਿਦ ਖ਼ੁਸ਼ੀ ਪੀ ਆਪਾ ਸੰਗ ਖ਼ੁਸ਼ੀ ਭਰੀਏ ।
