ਕਿਸੇ ਨੂਰ-ਅਛੋਹ-ਸਾਗਰ ਦੀ,
ਛੱਲ ਵਿਚੋਂ ਉਪਜੇ ਮੋਤੀ,
ਇਕ ਰਵੀ-ਰੂਪ-ਉਜਿਆਰਾ,
ਇਕ ਚੰਦ-ਸਰੂਪ ਸਿਤਾਰਾ।
ਪੰਜਾਬ-ਅਣਖ ਦੇ ਰਾਖੇ-
ਉਹ ਐਟਮ ਛੋਟੇ-ਛੋਟੇ।
ਕੋਈ ਭੰਨ-ਤਰੋੜ ਨਾ ਸੱਕੇ,
ਉਹ ਅਗਨ-ਕੁੰਡ ਦੇ ਮਣਕੇ
ਦਿਲ, ਦਿਲ ਵਿਚ ਧੱਸੀਆਂ ਸੂਹਾਂ,
ਸੰਸਾਰ-ਆਜ਼ਾਦ-ਹੁਸਨ ਲਈ,
ਸਰਹੰਦ ਤੋਂ ਨੂਰ ਖਿੰਡਾਇਆ,
ਦੋ ਨਿੱਕੀਆਂ-ਨਿੱਕੀਆ ਰੂਹਾਂ।
'ਦੋ ਜਿਗਰ', ਅਡੋਲ-ਇਸ਼ਕ ਵਿਚ,
ਬਣ ਮੰਬਾ ਮੌਤ-ਕਹਿਰ ਦਾ,
ਛੱਡ ਕਿਰਣਾਂ ਅੱਜਲ-ਅਰਸ਼ ਤੋਂ,
ਜ਼ੁਲਮਾਂ ਦੀ ਗਰਦਸ਼ ਪੀ ਗਏ,
ਦਿਨ ਚਾਰ ਨੂਰਾਨੀਂ ਜੀ ਗਏ।
ਉਹ ਸੋਹਲ-ਮਲੂਕ-ਕੱਰਵਟਾਂ-
ਉਹ ਜਜ਼ਬੇ ਸਗਨ-ਸਹਿਰ ਦੇ,
ਲੱਖ ਫ਼ਟ-ਸੰਧੂਰੀ ਸੀ ਗਏ।
ਸਰਸੱਬਜ਼ ਹੋਈਆਂ ਉਹ ਜੂਹਾਂ,
ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੇ ਬੰਧਨ ਕੱਟ ਗਏ,
ਚਮਕੌਰ-ਤੜਪ ਤ੍ਰਿਪਤਾਈ-
ਦੋ ਨਿੱਕੀਆਂ-ਨਿੱਕੀਆ ਰੂਹਾਂ।
