ਗ਼ੁਬਾਰਾਂ 'ਚੋਂ ਕਿਰਣ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੀ-
ਬਣਕੇ ਨੂਰ ਵੱਸਿਆ ਸੀ,
ਪੰਜਾਬੀ-ਕਹਿਕਸ਼ਾਂ ਅੰਦਰ;
ਹੁਸਨ ਦਾ ਤੂਰ ਘਿਰ ਆਇਆ।
ਚੰਦੇ ਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀਂ ਗ਼ੁਰਬਤ-
ਦੇ ਸ਼ੀਸ਼ੇ ਵਿਚ ਜਦੋਂ ਲਿਸ਼ਕੀ,
ਝਨਾਂ ਵਿਚ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਰੁਮਕੀ;
ਮਾਸੂਮਾਂ ਲਈ ਖ਼ੁਦਾ ਆਇਆ।
ਲਹੂ-ਧਾਰਾਂ ਦੇ ਸਾਗਰ ਵਿਚ-
ਜਬਰ ਨੇ ਰਾਗ ਜਦ ਗਾਇਆ,
ਅਲਾਹੀ-ਰਾਗ-ਸੋਮੇਂ ਚੋਂ;
ਪਿਆਰਾਂ ਦਾ ਕਵੀ ਜੰਮਿਆਂ,
ਜਿਦ੍ਹੇ ਦਿਲ-ਤਾਨ-ਜਾਦੂ ਨੇ,
ਵਿਸ਼ਵ ਦੇ ਰੋਮ-ਨੱਕਸ਼ਾਂ ਵਿਚ;
ਕੋਈ ਸਾਂਝਾਂ ਦਾ ਜਿਗਰ ਪਾਇਆ।
'ਗ਼ੁਲਾਮੀ' ਤੇ 'ਹਕੂਮਤ' ਜਿਹੇ
ਪੁਰਾਣੇ ਮੌਤ-ਕੋਝਾਂ ਨੂੰ,
ਇਸ ਵੈਦਿਕ-ਭੂਮੀਆਂ ਦੀ ਜੋਤ-
ਦੇ ਚਾਨਣ ਨੇ ਤੜਪਾਇਆ।
'ਸਿਮਰਤੀ' ਦੇ ਗਿਆਨਾਂ ਨੇ,
ਜੋ ਹਿੰਦ ਦੀ ਰੂਹ ਸਤਾਈ ਸੀ,
ਉਹਦੀ ਤ੍ਰਿਪਤੀ ਲਈ ਛਾਇਆ;
ਝਨਾਂ ਦੀ ਤਾਬ ਦਾ ਸਾਇਆ।
ਦੁਨੀਆਂ ਦੇ ਪੈਗੰਬਰਾਂ ਦੀ ਸਿਖਰ-
ਦਾ ਇਹ ਖ਼ੁਦਾ ਆਇਆ,
ਜਿਦ੍ਹੇ ਰਾਹਾਂ ਦੀ ਮਸਤੀ ਨੇ
ਕਈ ਸੌ ਸਾਲ ਦੇ ਪਿਛੋਂ-
ਲੈਨਿਨ ਤੇ ਸਟਾਲਿਨ ਦੀ 'ਜਵਾਨੀ'-
ਨੂੰ ਵੀ ਨੱਸ਼ਿਆਇਆ।
ਉਹ ਰਾਹੀ ਪ੍ਰੀਤ-ਮਾਰਗ ਦਾ,
ਵਿਸ਼ਵ-ਰਾਹਾਂ ਨੂੰ ਗਰਮਾਇਆ,
ਜਿਦ੍ਹੇ ਸੁਰ-ਤਾਲ-ਸਾਜ਼ਾਂ ਨੇ-
ਸੀ ਕੁਦਰਤ ਨੂੰ ਵੀ ਨੂਰਾਇਆ।
ਅੱਮਰ-ਆਸ਼ਕ, ਧਰਤ-ਦਿਲ ਦਾ-
ਸੀ "ਤਲਵੰਡੀ" ਜਿਦ੍ਹਾ ਕਾਬਾ,
ਉਹਦੇ ਉਸ ਦਿਲ ਸਰਵਤੱਮ ਨੂੰ,
ਬਿਗਾਨੇ ਨੇ ਵੀ ਅਪਣਾਇਆ।
