ਇਸ ਪੰਜਾਬ ਰਾਂਝੇ ਦੀ, ਹੈ ਇਕੋ ਹੀਰ ਪੰਜਾਬੀ।
ਇਹਦਾ ਹਰ ਬੋਲ ਪੰਜਾਬੀ, ਉਹਦੀ ਤਾਸੀਰ ਪੰਜਾਬੀ।
ਰੂਹ ਹੁਸਨਾਂ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਾ ਹੈ, ਪਿਆਰਾਂ ਦੇ ਤਸੱਵਰ ਵਿਚ,
ਇਹਦੀ ਹਰ ਪਿਆਰ-ਗਾਥਾ ਦੀ ਲੱਖ਼ਸ਼-ਨਕਸ਼ੀਰ ਪੰਜਾਬੀ।
ਸੱਚ ਹੈ ਮੌਤ ਬੋਲੀ ਦੀ, ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਮੌਤ ਕੌਮਾਂ ਦੀ,
ਹੈ ਤਾਹੀਉਂ ਹੀ ਝਨਾਂ-ਲਹਿਰਾਂ ਲਈ, ਨੱਵ-ਨੀਰ ਪੰਜਾਬੀ।
ਸਦੀਆਂ ਤੋਂ ਨੇ ਅਫ਼ਸਾਨੇ ਇਹਦੇ ਗਾਏ ਲੋਕਾਈ ਨੇ,
ਅਝੁੱਕ ਇਹ ਲੋਕ-ਸ਼ਕਤੀ-ਰਣ-ਪਲੀ-ਸ਼ਮਸ਼ੀਰ ਪੰਜਾਬੀ।
ਸਾਹਿੱਤ-ਕਾਨਾਂ, ਸ਼ਾਹੀ-ਸ਼ਾਨਾਂ ਤੋਂ ਭਾਵੇਂ ਹੈ ਰਹੀ ਵਾਂਝੀ,
ਗੁਰੂ ਨਾਨਕ ਜਿਹੇ ਇਹਦੇ ਨੇ ਫਿਰ ਵੀ ਪੀਰ ਪੰਜਾਬੀ।
ਇਹਦਾ 'ਵਾਰਸ' ਸਹੀ ਵਾਰਸ ਹੈ ਬਾਰਾਂ ਤੇ ਝਨਾਵਾਂ ਦਾ,
ਇਸੇ ਦੀਆਂ ਧੜਕਣਾਂ ਗਿਣਦਾ ਮੋਇਆ ਹਰ ਬੀਰ ਪੰਜਾਬੀ।
ਕੋਈ ਮਿਰਜ਼ਾ ਕੋਈ ਸਾਹਿਬਾਂ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਵੇਰ ਜੰਮ ਜੰਮਕੇ,
ਬਣੇਂ ਹੁਸਨਾਂ ਦੀ ਅੱਖ-ਝਮਕਣ ਜਿਗਰ ਲਈ ਤੀਰ ਪੰਜਾਬੀ।
ਇਹਦੇ ਬੇਲੇ ਅਤੇ ਜੂਹਾਂ, ਤੇ ਲਿਸ਼ਕਣ ਰੇਤ-ਨੈਣਾਂ ਦੀ,
ਝੱਰੇ ਨਵ-ਝਰਨਿਆਂ ਬੰਨੇਂ ਨਵੀਂ ਤਕਦੀਰ ਪੰਜਾਬੀ।
ਕੋਈ 'ਹਾਸ਼ਮ' ਕੋਈ 'ਕਾਦਰ' ਕਮਾਲਾਂ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਸਨ,
ਨਵੇਂ ਅਜ ਦਿਲ-ਨਿਗਾਰਾਂ ਲਈ ਨਵੇਂ ਪੰਧਚੀਰ ਪੰਜਾਬੀ।
ਨਵੇਂ-ਜੀਵਨ ਦੇ ਨਵ-ਹੁਸਨਾਂ 'ਚ, ਨਵ-ਜੀਵਨ-ਸ਼ਰਾਰੇ ਨੇ,
ਨਵਾਂ ਕੋਈ ਗੀਤ ਗਾ 'ਹਸਰਤ' ਬਣੇਂ ਨਵ-ਹੀਰ ਪੰਜਾਬੀ।
