ਮੁੱਢੋਂ ਧਰਤੀ ਦਾ ਤਾਜ਼ ਰਹੇ,ਅੰਬਰਾਂ ਦੇ ਤਾਰੇ
ਨਾਭੀ ਚੁੰਨੀਆਂ ਦੀ ਹਿੱਕ ‘ਤੇ,ਤਲਿਸਮੀ-ਸਿਤਾਰੇ
ਮਹਿੰਦੀ-ਰੁੱਤੇ, ਫ਼ਬੀ ਹੋਣੀ,ਉਫ਼ਕ ਦੀ ਸ਼ਾਹ-ਪੱਟੀ
ਕੋਰਾਂ,ਬਾਡਰਾਂ ਦੀ ਆਨ-ਸ਼ਾਨ,ਗੋਟੜੇ ਪਿਆਰੇ।
ਪਾਲੀ-ਰਾਤੇ ਅੰਬਰਾਂ ‘ਤੇ, ਚੰਨ ਬਾਬਾ ਠਰੀਂ ਜਾਵੇ
ਬਣ ਬੱਦਲਾਂ ਦਾ ਲੇਫ ਚੱਲੇ, ਹਵਾ, ਪਾਣੀ, ਕਣ ਸਾਰੇ
ਹਿਮਾਲਿਆਂ ਦੀ ਝੱਜਰੀ ‘ਚੋਂ, ਮਿੱਠਾ-ਦਾਰੂ ਰਸੀਂ ਜਾਵੇ
ਚੁਗ ਕੱਲਰਾਂ ਦਾ ਕੋੜ, ਉੱਗੇ ਗੁੱਟੇ-ਗੁਲਨਾਰੇ।
ਥਲ਼ਾਂ ਰੰਗੇ ਸਾਲੂਆਂ ‘ਤੇ,ਸੱਸੀਆਂ ਦੀ ਪੀੜ ਪਾਓਣੀ
ਕੁੱਠ, ਕੇਸਰ, ਕਪੂਰ,ਛਾਲੇ, ਧੁੱਪ ਦੇ ਫ਼ੁਹਾਰੇ
ਖੇਸ, ਦਰੀਆਂ, ਗਲੀਚੇ, ਪ੍ਰੇਮ ਨੇਮ ਨਾਲ ਸੀਂਚੇ
ਸੀਲ, ਸੰਜਮ, ‘ਖ਼ਲਾਕ,ਸਭ ਦਾਜ ਦੇ ਭੰਡਾਰੇ।
