ਜਦੋਂ ਧੁੱਪ ਦੇ ਦੁਪੱਟਿਆਂ ‘ਚੋਂ,ਠਰੀ-ਪੌਣ ਲੰਘਦੀ
ਅੱਖ-ਅੰਬਰੀ ਵੀ, ਕਾਸ਼ਨੀ ਸਲਾਈ ਮੰਗਦੀ
ਕੂੰਜਾਂ ਸਿੱਖਦੀਆਂ ਮੋਰਾਂ ਕੋਲ਼ੋਂ, ਚੱਜ ਕੁੜੀਓ
ਨੀਂ ਮੈਂਨੂੰ ਓਦੋਂ ਮੇਰਾ, ਉੱਚਾ ਲਗਦਾ ਸਫ਼ੈਦਿਆਂ ਤੋਂ ਕੱਦ ਕੁੜੀਓ !
ਕੱਚੀ-ਰੁੱਤ ਵਿੱਚ ਘਟਾ ,ਓਟੇ ਕੋਲ਼ੋ ਮੁੜਦੀ
ਹਿੱਕ ਨਾਬਰੀ ‘ਜੀ, ਬੱਦਲਾਂ ਦੇ ਨਾਲ਼ ਜੁੜਦੀ
ਲਵੇ ਸੂਸੀ ਚੁੰਨੀ ਅੰਬਰਾਂ ਨੂੰ , ਕੱਜ ਕੁੜੀਓ
ਨੀ ਮੈਂਨੂੰ ਓਦੋਂ ਮੇਰਾ, ਉੱਚਾ ਲਗਦਾ ਸਫ਼ੈਦਿਆਂ ਤੋਂ ਕੱਦ ਕੁੜੀਓ !
ਕੌਣ ਰਗਾਂ ‘ਚ ਉਤਾਰ ਗਿਆ, ਜਲ-ਜਮਣੀ
ਸੂਹੀ ਸਿੱਲ ਵਾਂਗੂੰ ਜਮੀ ਜਾਵੇ, ਖ਼ੂਨ-ਖਮਨੀ
ਲੱਖਾਂ ਸੂਰਜਾਂ ਦਾ ਸੇਕ ਲਵਾਂ, ਚੱਬ ਕੁੜੀਓ
ਨੀ ਮੈਂਨੂੰ ਓਦੋਂ ਮੇਰਾ ,ਉੱਚਾ ਲਗਦਾ ਸਫ਼ੈਦਿਆਂ ਤੋਂ ਕੱਦ ਕੁੜੀਓ !
ਅੱਕਾਂ ਦੀਆਂ ਡੋਡੀਆਂ ਦਾ,ਬਣੇ ਮਖਿਆਲ਼
ਚੂਪ ਲਵਾਂ ਕੱਕੜੀਆਂ,ਉੱਠਦੇ ਖ਼ਿਆਲ
ਕੌੜ੍ਹ-ਜੜ੍ਹਾਂ ‘ਚ ਪਤਾਸੇ ਆਵਾਂ ਦੱਬ ਕੁੜੀਓ
ਨੀ ਮੈਂਨੂੰ ਓਦੋਂ ਮੇਰਾ, ਉੱਚਾ ਲੱਗਦਾ ਸਫੈਦਿਆਂ ਤੋਂ ਕੱਦ ਕੁੜੀਓ !
