ਕਲ ਕਿਤਾਬਾਂ ਵਿਚੋਂ ਜਿਸਦਾ ਲੱਭਿਆ ਸੀ ਸਿਰਨਾਵਾਂ ।
ਉਸ ਨੂੰ ਅੱਜ ਮੈਂ ਸੋਚਾਂ ਖ਼ਤ ਕੋਈ ਪਾਵਾਂ ਕੇ ਨਾ ਪਾਵਾਂ ।
ਸ਼ਹਿਰ ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਕੌਣ ਹੈ ਮੋਇਆ ਝੰਡਿਆਂ ਦੇ ਸਿਰ ਨਿਉਂ ਗਏ
ਸਹਿਮੇ-ਸਹਿਮੇ ਚਿਹਰੇ ਕਿਸ ਦੀ ਰੂਹ ਲਈ ਕਰਨ ਦੁਆਵਾਂ ।
ਬੇਵਿਸ਼ਵਾਸੀ ਸਹਿਮ ਤੇ ਸ਼ੰਕੇ ਦਾ ਜਦ ਤੀਕਰ ਪਹਿਰਾ
ਕਿਸ ਦੇ ਗਲ ਨੂੰ ਲਗ ਕੇ ਰੋਵਾਂ ਕਿਸ ਨੂੰ ਹਾਲ ਸੁਣਾਵਾਂ ।
ਹੋਣੀ ਦੇ ਨਾਲ ਦੋ-ਚਾਰ ਹੁੰਦਿਆਂ ਏਦਾਂ ਵੀ ਹੈ ਹੋਇਆ
ਕਿਸੇ ਦਾ ਤਰਕਸ਼ ਟੰਗਿਆ ਰਹਿ ਗਿਆ ਮਰ ਗਿਆ ਬਾਝ ਭਰਾਵਾਂ ।
ਮੁਸ਼ਕਿਲ ਹੈ ਛਾਂ ਵੰਡਣੀ ਫਿਰ ਵੀ ਗੱਲ ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਕਰਦਾ
ਥਰ-ਥਰ ਕੰਬਦੀਆਂ, ਰੁੱਖ ਦੀਆਂ ਟਾਹਣਾ, ਲੁਕ-ਲੁਕ ਰੋਵਣ ਮਾਵਾਂ ।
