ਬੋਟ-ਮਈ ਮੇਰੀ ਕੱਣੱਮਾ ! ਮੈਂ ਹਾਂ,
ਤੇਰੇ ਸੰਗ ਬੇਹਦ ਧਨਵਾਨ ।
ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਮੁਕਤ ਕਰਾਉਣ ਆਈ,
ਨਾਲੇ ਮੇਰਾ ਨਾਉਂ ਵਧਾਣ ।
ਹੇ ਮੇਰੀ ਬੱਚੀ ! ਤੂੰ ਅੰਮ੍ਰਿਤ-ਫਲ,
ਬੁਤ ਸੋਨੇ ਦਾ ਬੋਲਣਹਾਰ,
ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਨਚਦੀ ਆਵੇਂ,
ਘੁੱਟ ਕੇ ਤੈਨੂੰ ਕਰਾਂ ਪਿਆਰ ।
ਜਦ ਤੂੰ ਦੌੜੇਂ ਮੇਰੇ ਵੰਨੇ,
ਦਿਲ ਛਾ ਜਾਵੇ ਅਤੀ ਆਨੰਦ ।
ਜਦ ਤੂੰ ਖੇਡੇਂ ਮੇਰੇ ਗਿਰਦੇ,
ਕਰੇ ਆਤਮਾ ਜੱਫੀ-ਬੰਦ ।
ਜਦ ਮੈਂ ਘੁੱਟਾਂ, ਪੁੱਜ ਅਰਸ਼ ਤੇ
ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਮੇਰਾ ਅਭਿਮਾਨ ।
ਜਦ ਲੋਕੀ ਤੇਰਾ ਜਸ ਕਰਦੇ,
ਝਰਨਾਟਾਂ ਮੈਨੂੰ ਛਿੜ ਜਾਣ ।
ਜਦ ਮੈਂ ਚੁੰਮਾਂ ਤੈਨੂੰ ਬੱਚੀਏ !
ਚੜ੍ਹਦਾ ਮੈਨੂੰ ਨਸ਼ਾ ਅਪਾਰ ।
ਜਦ ਮੈਂ ਘੁਟਦਾ ਬਾਹਾਂ ਅੰਦਰ,
ਵਾਂਗ ਪਾਗਲਾਂ ਲਵਾਂ ਹੁਲਾਰ ।
ਜਦ ਤੇਰਾ ਮੁੱਖ ਲਾਲ ਹੋਂਵਦਾ,
ਮੈਂ ਹੁੰਦਾ ਹਾਂ ਚਿੰਤਾਵਾਨ ।
ਭਵਾਂ ਸੁਕੇੜ ਲਵੇਂ ਤੂੰ ਜਿਸਦਮ,
ਦਿਲ ਮੇਰਾ ਫੜਕੇ, ਹੋ ਪ੍ਰੇਸ਼ਾਨ ।
ਜਦ ਤੇਰੀ ਅੱਖੋਂ ਹੰਝੂ ਵਰ੍ਹਦੇ,
ਦਿਲ ਦਾ ਦੁੱਖ ਵਧ ਜਾਏ ਅਪਾਰ ।
ਕੀ ਨਹੀਂ ਤੂੰ ਜੀਵਨ ਦਾ ਚਾਨਣ,
ਮੇਰੇ ਜੀਵਨ ਦਾ ਆਧਾਰ ?
ਤੇਰੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਤੋਤਲੀਆਂ ਸੁਣ,
ਮੇਰੇ ਦੁਖ ਨਾ ਰਹਿਣ ਰਵਾਲ ।
ਫੁੱਲਾਂ ਵਰਗਾ ਤੇਰਾ ਹਾਸਾ,
ਸਖ਼ਤੀ ਮੇਰੀ ਦਏ ਪਿਘਾਲ ।
ਕਿੱਥੇ ਕਥਾ ਪੁਰਾਤਨ ਐਸੀ,
ਮਿੱਠੀ ਤੇਰੇ ਵਾਂਗ ਕਮਾਲ ?
ਕਿੱਥੇ ਦੈਵੀ ਦਾਨਸ਼ੀਲਤਾ,
ਮਿਕ ਸਕਦੀ ਜੋ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ?
ਨਹੀਂ ਕੋਈ ਹਿਕ ਸਜਾਵਣ ਵਾਲਾ,
ਤੁਧ ਵਰਗਾ ਮੋਤੀ ਅਣਮੋਲ ।
ਨਾ ਕੋਈ ਦੁਰਲਭ ਧਨ ਤੁਧ ਵਰਗਾ,
ਹਿਤ ਮੇਰੇ ਵਿਚ ਸਦਾ ਅਭੋਲ ।
