ਹੇ ਕੱਣੱਮਾ ! ਉਹ ਭਖਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ, ਕੀ ਹਨ ਉਹ ਸੂਰਜ ਤੇ ਚੰਨ ?
ਕੀ ਕੱਣੱਮਾ ! ਉਹ ਕਾਲਾ ਆਨਾ, ਦਸਦਾ ਹੈ ਅੰਬਰ ਦਾ ਵੰਨ ?
ਅੱਧੀ ਰਾਤੀਂ ਝੁੰਡ ਤਾਰਿਆਂ ਦਾ ਦਰਸਾਰਾ ਲਗੇ ਮਹਾਨ ।
ਇਉਂ ਜਾਪੇ ਜਿਉਂ ਪੱਟ-ਚਾਦਰ ਤੇ, ਜੜੇ ਲਿਸ਼ਕਦੇ ਹੀਰੇ ਆਣ ।
ਕੀ ਹੋਠਾਂ ਦੀ ਮਧੁਰ ਮੁਸਕਣੀ, ਸਜਰੇ ਖਿੜੇ ਫੁਲਾਂ ਦੀ ਸ਼ਾਨ ?
ਕੀ ਨੀਲੇ ਸਾਗਰ ਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ, ਦਿਲ ਧੜਕਦਾ ਲਈਏ ਜਾਣ ?
ਮਿੱਠਤ ਤੇਰੇ ਬੋਲਾਂ ਸੰਦੀ, ਸੁਣਦਾ ਵਿਚ ਕੋਇਲ ਦੇ ਗੀਤ,
ਜੋਬਨ-ਲਦੀਏ ਪਿਆਰੀ ਕੱਣੱਮਾ, ਕੀਤਾ ਪਾਗਲ ਤੇਰੀ ਪ੍ਰੀਤ ।
ਤੂੰ ਕਰਦੀ ਗ੍ਰੰਥਾਂ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ, ਕੀ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਏਥੇ ਲੋੜ ?
ਕੋਈ ਗ੍ਰੰਥ ਨਾ ਵਸ ਕਰ ਸਕਦੇ, ਪ੍ਰੇਮ-ਅਨੰਦ ਦੀ ਜਿਹੜੀ ਦੌੜ ।
ਮਗਰੋਂ ਹੋਵੇ ਰਸਮ ਵਿਆਹ ਦੀ, ਹੋਵੇ ਵਡਿਆਂ ਨੂੰ ਧਰਵਾਸ ।
ਕੀ ਮੈਂ ਜੁਗ ਜੁਗ ਪਿਆ ਉਡੀਕਾਂ ? ਇਹ ਮੇਰਾ ਹੈ ਚੁੰਮਣ ਖਾਸ ।
