ਜਾਤ ਪਾਤ ਦਾ ਭੈ ਨਹੀਂ ਕੋਈ,
ਦੁਨੀਆਂ ਉਭਰੇ ਨਾਲ ਪਿਆਰ ।
ਇਕ ਦੂਜੇ ਦੀ ਕਰ ਸਹਾਇਤਾ
ਰਚੀਏ ਇਕ ਸਾਂਝਾ ਸੰਸਾਰ ।
ਪ੍ਰਿਤਪਾਲਕ ਪ੍ਰਭ ਜੀ ਨੇ ਸਾਰਾ
ਦਿਤਾ ਸੀ ਨਾਰੀ ਨੂੰ ਗਿਆਨ ।
ਪਰ ਵਿਚਕਾਰੇ ਕੁਝ ਮੂਰਖਾਂ
ਗਡਵਡ ਕੀਤਾ ਸਭ ਸਾਮਾਨ ।
ਕਿਹੜਾ ਜੋ ਅਪਣੀ ਅੱਖ ਫੋੜੇ
ਨਦਰ-ਹਾਨ ਨੂੰ ਦਏ ਸਨਮਾਨ ।
ਨਾਰੀ ਦੇ ਗਿਆਨ ਨੂੰ ਪਾਲੋ
ਤਾਂ ਜੋ ਮਿਟੇ ਜਗਤ-ਅਗਿਆਨ ।
ਵਧ ਵਧ ਕੇ ਬਹੁ ਦੇਵਾਂ ਬਾਰੇ
ਦੁਸ਼ਟ ਕਰਨ ਘਿਰਣਾ ਪ੍ਰਸਾਰ ।
ਰੱਬ ਤਾਂ ਹੈ ਇਕੋ ਹੀ ਸਭ ਦਾ
ਸਭ ਵਿਚ ਛਾਇਆ ਉਹ ਕਰਤਾਰ ।
ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਪੂਜਣ ਅਗਨ ਦੇਵ ਨੂੰ
ਪੜ੍ਹਨ ਨਮਾਜ਼ਾਂ ਮੁਸਲਮਾਣ ।
ਈਸਾਈ ਗਿਰਜੇ ਨੂੰ ਜਾਵਣ
ਤੇ ਸਲੀਬ ਸਾਹਵੇਂ ਝੁਕ ਜਾਣ ।
ਸਰਬ-ਵਿਆਪਕ ਸਮਝ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ,
ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਸਭ ਨਰ ਨਾਰ ।
ਉਹ ਹੈ ਇਕੋ, ਕਿਉਂ ਫਿਰ ਹੋਵੇ
ਵਾਦ ਵਿਵਾਦ, ਵਿਤੰਡਾਚਾਰ ?
ਸਾਡੇ ਘਰ ਦੇ ਅੰਦਰ ਰਹਿੰਦੀ
ਬਿੱਲੀ ਇਕ ਸਫ਼ੈਦ ਨਿਸ਼ੰਗ ।
ਜਦੋਂ ਬਲੂੰਗੜੇ ਜੰਮੇ ਉਸ ਦੇ,
ਹਰ ਇਕ ਦਾ ਸੀ ਵਖਰਾ ਰੰਗ ।
ਇਕ ਬਲੂੰਗੜਾ ਸੀ ਭਸ ਰੰਗਾ,
ਦੂਜਾ ਜਾਇਆ ਕਾਲਾ ਸ਼ਾਹ ।
ਤੀਜਾ ਸੱਪ-ਖੱਲ ਦੀ ਭਾਹ ਮਾਰੇ
ਚੌਥਾ ਸੀ ਦੁੱਧ-ਚਿੱਟਾ ਵਾਹ ।
ਭਾਵੇਂ ਭਿੰਨ ਭਿੰਨ ਰੰਗਾਂ ਵਾਲੇ,
ਸਭਨਾ ਦਾ ਇਕੋ ਹੀ ਠਾਟ ।
ਕਿਹੜਾ ਸੀ ਵਧੀਆ ਸਭ ਵਿਚੋਂ ?
ਕਿਸ ਵਿਚ ਜਾਪੇ ਕੋਈ ਘਾਟ ?
ਭਾਵੇਂ ਲੋਕ ਬਣੇ ਕਈ ਰੰਗੇ
ਪਰ ਅਸਲੋਂ ਇਕ ਮਾਨਵ ਜਾਤ ।
ਵਿਚ ਵਿਚਾਰਾਂ ਅਤੇ ਕਾਰਜਾਂ
ਸਾਂਝੀ ਬਹੁ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਬਾਤ ।
ਮਾਨਵ ਦੀ ਬਰਾਬਰੀ ਸੰਦਾ,
ਡੱਗਾ ਮਾਰ ਕਰੋ ਐਲਾਨ ।
ਜਾਤ ਧਰਮ ਦੀ ਵੰਡ ਨੂੰ ਭੰਡੋ
ਡੱਗਾ ਮਾਰ ਕਰੋ ਫ਼ੁਰਮਾਨ ।
ਖ਼ਤਰੇ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਉਠਾਉ,
ਦੱਸੋ ਪ੍ਰੇਮ ਪਿਆਰ ਦੀ ਸ਼ਾਨ ।
ਸਭ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿਉ,
ਸਭ ਭੈੜਾਂ ਨੂੰ ਕਰੋ ਬੇਜਾਨ ।
