ਕੋਈ ਮਨ ਦੇ ਬੰਦ ਬੂਹੇ
ਖੋਲ੍ਹ ਕੇ ਆਉਂਦਾ ਹੈ ਰੋਜ਼ ।
ਚੁੱਪ ਦੀ ਕੋਰੀ ਕਬਰ ਨੂੰ
ਆ ਕੇ ਰੁਸ਼ਨਾਉਂਦਾ ਹੈ ਰੋਜ਼ ।
ਵਾਅਦੇ ਕਰਕੇ ਪਰਤੀਆਂ ਨਾ
ਸੀ ਹਵਾਵਾਂ ਇਸ ਲਈ
ਬਿਰਖ ਅਪਣੇ ਪੱਤਿਆਂ ‘ਤੇ
ਨਾਮ ਲਿਖਵਾਉਂਦਾ ਹੈ ਰੋਜ਼ ।
ਚੁੱਪ ਹਾਂ ਜਾਂ ਲਿਖ ਰਿਹਾਂ ਕੁੱਝ
ਉਸਨੂੰ ਹੈ ਇਹ ਵੀ ਗਿਲਾ
ਕਿ ਕਿਉਂ ਕੋਈ ਯਾਦ ਕਰਕੇ
ਉਸਨੂੰ ਤੜਪਾਉਂਦਾ ਹੈ ਰੋਜ਼ ।
ਪਾਰਦਰਸ਼ੀ ਹੋ ਗਈ ਹੈ
ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੀ ਹਰ ਦੀਵਾਰ ,
ਦਿਸੇ ਬੰਦਾ ਪਰ ਸੁਣੇ ਨਾ
ਗੀਤ ਜੋ ਗਾਉਂਦਾ ਹੈ ਰੋਜ਼ ।
ਮੈਂ ਕਿਹਾ ਮੇਰੇ ਖ਼ੁਦਾ
ਇੱਕ ਵਾਰ ਤਾਂ ਉਸਨੂੰ ਮਿਲਾ ,
ਕਹਿਣ ਲੱਗਾ ਕੌਣ ਪਾਗ਼ਲ
ਏਦਾਂ ਮਿਲਵਾਉਂਦਾ ਹੈ ਰੋਜ਼ ।
ਹੁਣ ਪੁਲ਼ਾਂ ਬਿਨ ਮਾਣਦਾ
ਲਹਿਰਾਂ ਕਿਨਾਰੇ ‘ਤੇ ’ਅਜ਼ੀਮ’,
ਗ਼ੈਰਹਾਜ਼ਿਰ ਬੇੜੀਆਂ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਲਾਉਂਦਾ ਹੈ ਰੋਜ਼ ।
