ਜੀਕੂੰ ਮੱਛੀ ਤੜਫਦੀ ਫਸ ਸ਼ਿਕਾਰੀ-ਜਾਲ,
ਜੀਕੂੰ ਸ਼ੋਲਾ ਮੱਚਦਾ ਹਵਾ-ਫਰਾਟੇ ਨਾਲ,
ਮੇਰਾ ਦਿਲ ਵੀ ਫੜਕਿਆ ਚਿੰਤਾ ਵਿਚ ਗ਼ਲਤਾਨ,
ਏਸ ਦੁੱਖ ਦੀ ਘੜੀ ਦਾ ਸਮਾਂ ਨਾ ਮੁਕਦਾ ਜਾਣ ।
ਤੋਤਾ ਜਿਉਂ ਕਰ ਡਕਿਆ ਬੰਦ ਪਿੰਜਰੇ ਵਿਚਕਾਰ,
ਏਦਾਂ ਲੰਘਦਾ ਸਮਾਂ ਸੀ ਘਿਰਿਆ ਦੁੱਖਾਂ ਮਝਾਰ,
ਕੌੜਾ ਕੌੜਾ ਲਗਦਾ, ਮਿੱਠਾ ਜੋ ਸੰਸਾਰ ।
ਕੱਲਾ ਬਿਸਤਰ ਲੇਟਿਆ, ਤੂੰ ਸੁਣ ਮੇਰੇ ਮੀਤ ।
ਦਰਸ਼ਨ ਅਪਣੀ ਮਾਉਂ ਦਾ ਨਾ ਉਪਜਾਵੇ ਪ੍ਰੀਤ ।
ਤੂੰ ਮਿਤਰਾ ! ਗੱਪੀ ਅਜਬ, ਗਲਾਂ ਕਰੇਂ ਅਪਾਰ,
ਪਰ ਮੈਂ ਤੈਥੋਂ ਭਜਿਆ, ਜਿੱਦਾਂ ਤੂੰ ਬੀਮਾਰ ।
ਪ੍ਰਿਯ ਮਿਤਰਾ ! ਨਾ ਭਾਂਵਦੇ ਨੀਂਦਰ ਅਤੇ ਖ਼ੁਰਾਕ,
ਮਿੱਠੇ ਫੁੱਲ ਮੁਸਕਾਉਂਦੇ, ਮੇਰੇ ਲਈ ਹਲਾਕ ।
ਮਨ ਵਿਚ ਸ਼ਕਤੀ ਮੂਲ ਨਾ, ਰਹੀ ਬੇਚੈਨੀ ਢੇਰ,
ਇਕ ਛਿਨ ਦੇ ਲਈ ਸੁਖ ਨਾ, ਦਿਲ ਵਿਚ ਸਕੀਏ ਹੇਰ ।
ਪ੍ਰਿਯ ਮਿਤਰਾ ! ਦੁੱਧ ਫਿਟਿਆ, ਕੰਡਿਆਂ ਤੇ ਵਿਸ਼ਰਾਮ,
ਬੋਲੀ ਗੰਗਾ ਰਾਮ ਦੀ, ਭੈੜੀ ਲੱਗੇ ਤਮਾਮ ।
ਵੈਦਾਂ ਭਾਣੇ ਮੁੱਕਿਆ, ਮੇਰਾ ਪਾਣੀ ਅੰਨ,
ਕਹਿਣ ਜੋਤਸ਼ੀ ਏਸ ਦੇ ਬੁਰੇ ਸਿਤਾਰੇ ਹਨ ।
ਇਕ ਵਾਰੀ ਵਿਚ ਨੀਂਦ ਦੇ ਸੁਪਨਾ ਇਹ ਸੀ, ਜਾਣ,
ਦਿਲ ਮੇਰੇ ਨੂੰ ਛੁਹ ਗਿਆ ਇਕ ਪ੍ਰਦੇਸੀ ਆਣ ।
ਜਦੋਂ ਅਚਾਨਕ ਜਾਗਿਆ, ਉਹ ਹੋਇਆ ਸੀ ਲੋਪ,
ਮੇਰਾ ਦਿਲ ਨੱਚ ਉਠਿਆ, ਦਾਗ ਖ਼ੁਸ਼ੀ ਦੀ ਤੋਪ ।
ਪ੍ਰਿਯ ਮਿਤਰਾ ! ਮੈਂ ਕੰਬਿਆ, ਛਿੜੀ ਮੈਨੂੰ ਝਰਨਾਟ,
ਹੋਇਆ ਤਦੋਂ ਅਰੋਗ ਮੈਂ, ਸਜਿਆ ਘਰ ਦਾ ਠਾਟ ।
ਮੈਨੂੰ ਚੰਗਾ ਲਗਦਾ, ਸਾਰਾ ਹੀ ਸੰਸਾਰ,
ਡਰ ਭਜਿਆ, ਦੇ ਗਈ ਤਦ ਸੁੰਦਰਤਾ ਦੀਦਾਰ ।
ਫੇਰ ਵਿਚਾਰਾਂ ਵਿਚ ਕਰਾਂ ਜਾਦੂ-ਛੁਹ ਜਦ ਯਾਦ,
ਤਨ ਲਹਿਰੇ ਨਵ-ਕੰਬਣੀ, ਸੁਖ ਦਾ ਆਵੇ ਸਵਾਦ ।
ਮਨ ਮੇਰਾ ਵਿਸਮਾਦ ਵਿਚ, ਕੌਣ ਕੌਣ ਸੀ ਉਹ,
ਵੇਖੋ ਦੈਵੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਸਾਹਵੇਂ ਗਏ ਖੜੋ ।
