ਤੇਰੀ ਦੀਦ ਦੇ ਤਿਹਾਏ ਜੋਗੀ
ਦਰ ਦਰ ਖਾਕ ਛਾਣਦੇ
ਨੀ ਜਿੰਦੇ ਮੇਰੀਏ!
ਸਾਡੇ ਸਾਹਾਂ 'ਚ ਸੁਗੰਧੀਆਂ ਭਰ ਕੇ
ਚੰਨ ਹੁਣ ਪੈਰ ਦਬਦਾ
ਨੀ ਜਿੰਦੇ ਮੇਰੀਏ!
ਸੈਆਂ ਕਲਮਾਂ 'ਚੋਂ ਕਲਾ ਬਣ ਆਵੇ
ਹੁਸਨ ਦੀਏ ਰੂਪ-ਮੱਤੀਏ
ਨੀ ਜਿੰਦੇ ਮੇਰੀਏ !
ਤੇਰੇ ਲਈ ਨ ਉਮਰ ਇਕ ਕਾਫੀ
ਉਮਰਾਂ ਦੇ ਗੇੜ 'ਚ ਰਹਾਂ
ਨੀ ਜਿੰਦੇ ਮੇਰੀਏ !
ਜੋਗੀ ਰਮਤੇ ਪਹਾੜੀ ਬਹਿ ਗਏ
ਅੱਖੀਆਂ ਦੇ ਰੋੜ ਬਣ ਗਏ
ਨੀ ਜਿੰਦੇ ਮੇਰੀਏ !
ਜੋਗੀ ਭੇਤ ਨ ਦਿਲਾਂ ਦੇ ਦਸਦੇ
ਵਹਿਣ ਡੂੰਘੇ ਪਾਣੀਆਂ ਦੇ
ਨੀ ਜਿੰਦੇ ਮੇਰੀਏ !
ਸ਼ਾਹ ਰਗ਼ ਤੋਂ ਕਰੀਬ ਪਿਆ ਵਸਨੈਂ
ਡਾਰ ਵਿਚੋਂ ਦੂਰ ਨਿਖੜੇ
ਨੀ ਜਿੰਦੇ ਮੇਰੀਏ !
ਤਾਲੂ ਲਗ ਗਈ ਜ਼ੁਬਾਨ ਥਲ ਗੌਂਹਦਿਆ
ਬੱਦਲਾਂ ਦੀ ਭੂਰ ਬਣ ਜਾ
ਨੀ ਜਿੰਦੇ ਮੇਰੀਏ !
ਤੇਰੇ ਕਦਮਾਂ 'ਚ ਖਿੱਤੀਆਂ ਸਿਤਾਰੇ
ਸਫ਼ਾਂ ਬਣ ਜਾਣ ਵਿਛਦੇ
ਨੀ ਜਿੰਦੇ ਮੇਰੀਏ !
ਤੈਨੂੰ ਰਾਹਾਂ 'ਚ ਜਦੋਂ ਦਾ ਗਵਾਇਆ
ਉਮਰਾ ਦੇ ਹੋਸ਼ ਨ ਰਹੇ
ਨੀ ਜਿੰਦੇ ਮੇਰੀਏ !
ਤੇਰਾ ਖਿੜਿਆ ਕਪਾਹੀ ਜੋਬਨਾ
ਟਿੱਬਿਆਂ ਦੀ ਰੇਤ ਮਹਿਕ ਪਈ
ਨੀ ਜਿੰਦੇ ਮੇਰੀਏ !
ਤੇਰੇ ਬੋਲ ਮਿੱਠੜੇ ਨੇ ਮੇਵੇ
ਸਾਹਾਂ 'ਚ ਸਰੂਰ ਭਰਦੇ
ਨੀ ਜਿੰਦੇ ਮੇਰੀਏ !
ਤੇਰੇ ਰੂਪ ਦਾ ਭੁਲੇਖਾ ਕੇਹਾ
ਚੰਨ ਨੂੰ ਮੈਂ 'ਵਾਜ਼ਾਂ ਮਾਰਦਾ
ਨੀ ਜਿੰਦੇ ਮੇਰੀਏ !
ਪੰਛੀ ਉਤਰੇ ਬਨੇਰੇ ਭਰ ਗਏ
ਘਰਾਂ ਦੇ ਬਗੀਚੇ ਬਣ ਗਏ
ਨੀ ਜਿੰਦੇ ਮੇਰੀਏ !
ਪੰਛੀ ਕਰ ਗਏ ਬਨੇਰੇ ਖਾਲੀ
ਘਰਾਂ ਵਿਚ ਸੋਗ ਪੈ ਗਿਆ
ਨੀ ਜਿੰਦੇ ਮੇਰੀਏ !
