ਪੰਛੀ ਹੋਵਾਂ ਬਣ ਵਸਾਂ,
ਉਡਦਾ ਫਿਰਾਂ ਅਭੋਲ,
ਗਾ ਗਾ ਗੀਤ ਰਸੀਲੜੇ,
ਕਰਦਾ ਰਹਾਂ ਕਲੋਲ ।
ਜਿਸ ਥਾਂ ਤੇ ਜਦ ਜੀ ਕਰੇ,
ਚੁਗਾਂ ਸੁਆਦੀ ਚੋਗ ।
ਕੋਈ ਗ਼ਮ ਨਾ ਛੁਹ ਸਕੇ,
ਰਹਿਵਾਂ ਸਦਾ ਅਰੋਗ ।
ਨਿਕਲ ਆਲ੍ਹਣੇ ਅੰਦਰੋਂ,
ਅਪਣੇ ਹਾਣੀ ਨਾਲ ।
ਪਹੁ ਦੀ ਲਾਲੀ ਵਿਚ ਨ੍ਹਾ,
ਹੋਵਾਂ ਲਾਲੋ ਲਾਲ ।
ਏਹੋ ਮੇਰੀ ਰੀਝ ਹੈ,
ਏਹੋ ਮੇਰੀ ਮੰਗ ।
ਰੱਜ ਰੱਜ ਕੇ ਮਾਣ ਲਾਂ,
ਮੈਂ ਕੁਦਰਤ ਦੇ ਰੰਗ ।
ਇਹ ਕੁਦਰਤ ਦੇ ਰੰਗ ਹੀ,
ਰਹੇ ਨੇ ਖਿੱਚਾਂ ਪਾ ।
ਗੂਹੜੇ ਇਹਨਾਂ ਵਾਂਗ ਹਨ,
ਮੇਰੇ ਮਨ ਦੇ ਚਾ ।
ਇਕ ਇਕ ਕਿਣਕੇ ਅੰਦਰੋਂ,
ਕੁਦਰਤ ਕਹੇ ਪੁਕਾਰ :
'ਆ ਜਾ ਮੇਰੀ ਗੋਦ, ਜੇ
ਰਜਵਾਂ ਲੋੜੇਂ ਪਿਆਰ' ।
ਸੁਣ ਸੁਣ ਵਾਜਾਂ ਉਹਦੀਆਂ,
ਤੜਫੇ ਦਿਲ ਦੀ ਚਾਹ,
ਸੌੜੇ ਏਸ ਸਮਾਜ ਤੋਂ,
ਹੁਟਦਾ ਜਾਵੇ ਸਾਹ ।
ਇਕ ਰੋਟੀ ਦੀ ਫ਼ਿਕਰ ਹੀ,
ਲੈਂਦੀ ਖ਼ੁਸ਼ੀਆਂ ਚੱਟ ;
ਆਉਂਦਾ ਮੁੜ ਅੰਗੂਰ ਨਾ,
ਐਸੇ ਲੱਗਣ ਫੱਟ ।
ਪੰਛੀ ਹੋਵਾਂ ਬਣ ਵਸਾਂ,
ਉਡਦਾ ਫਿਰਾਂ ਅਭੋਲ,
ਗਾ ਗਾ ਗੀਤ ਰਸੀਲੜੇ,
ਕਰਦਾ ਰਹਾਂ ਕਲੋਲ ।
