ਸੂਹੇ ਤੇ ਉਨਾਭੀ ਫੁੱਲ,ਖਿੜ ਗਏ ਨੇ ਓਥੇ
ਜਿੱਥੇ ਦੱਬੇ ਕਦੇ,ਸਫ਼ੇ ਸੀ 'ਕੁਰਾਨ' ਦੇ
‘ਕੁਨ' ਹਿਰਦੇ ਦੇ ਕੰਨਾਂ,ਨਾਲ਼, ਸੁਣ-ਸੁਣ ਕੇ
ਰਸ਼ੀਦ ਹੋਏ,ਕਮਲ਼ੇ ਜੁਬਾਨ ਦੇ।
ਬਿਰਹਾ ਦੇ ਹੜ੍ਹ ਲੰਘੇ,ਚਾਵਾਂ ਪਿੰਡੇ ਪਣ੍ਹ ਜੰਮੀ
ਉੱਤੇ ਮਾਰਦੇ ਅਡੱਪੀਆਂ,ਲੋਕੀ ਵੇ ਜਹਾਨ ਦੇ
ਤੇਰੀ ਪੀੜ-ਪਿਉਂਦ ਚਾੜੀ,ਚਾਵਾਂ ਮਰਜਾਣਿਆਂ ਨੂੰ
ਡਾਹਢੀ ਪੱਕਣ ‘ਤੇ ਆਈ,ਵੇਲ਼ੇ ਝੱਖੜ-ਤੂਫ਼ਾਨ ਦੇ।
ਸੁੱਖ ਮੰਜਰੇ-ਕਮਾਦ ਹੋਏ,ਹਾਸੇ ਬੇਰ-ਰਸਮੋੜ ਹੋਏ
ਉਹ ਕਨਸ਼ੂਹੇ ਖਾਧੇ,ਓਹ ਮੌਸਮ ਵੀਰਾਨ ਦੇ
ਸ਼ੌਂਕ ਦੇ ਪਧਾਂਣੀਆਂ ਨੇ,ਸ਼ੋਕ ਵਾਲ਼ੇ ਰਾਹ ਲਏ
ਹੋਏ ਛਾਪੇ ਦੇ ਸ਼ੌਕੀਨ,ਭੌਰੇ ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਲ਼ੀ ਟਾਹਣ ਦੇ।
