ਹੀਰ ਆਖਦੀ ਹੰਕਾਰੇ ਜੋ ਸਭ ਮਾਰੇ, ਹੰਕਾਰ ਮਾਰਿਆ ਰਾਜਿਆਂ ਰਾਣਿਆਂ ਨੂੰ ।
ਕਹਿੰਦੇ ਕਹਾਉੰਦਿਆਂ ਨੂੰ ਹੰਕਾਰ ਮਾਰੇ, ਹੰਕਾਰ ਗਿਆ ਬਹੁਤੇ ਸਿਆਣਿਆਂ ਨੂੰ ।
ਰੋ-ਰੋ ਗਏ ਨੇ ਏਸ ਜਹਾਨ ਉਤੋਂ, ਏਸ ਲੁੱਟਿਆ ਫਿਰਹੌਨ ਦਿਆਂ ਲਾਣਿਆਂ ਨੂੰ ।
ਹਾਥੀ ਹੰਕਾਰ ਕੇ ਨਾਗਣੀ ਮੱਥੇ ਖਾਵੇ, ਫਿਰੇ ਲਿਤਾੜਦਾ ਦੋਜਖ਼ ਜਾਣਿਆਂ ਨੂੰ ।
ਕਾਰੂ ਢਾਹਿਆ ਖਜ਼ਾਨੇ ਬੇਸ਼ੁਮਾਰ ਵਾਲਾ, ਸੁੰਨੇ ਛੱਡ ਗਿਆ ਸੱਭੇ ਟਿਕਾਣਿਆਂ ਨੂੰ ।
ਰਾਂਝਾ ਰਿਹਾ ਹੁਸਨ ਦਾ ਮਾਣ ਕਰਦਾ, ਹੀਰ ਛੱਡ ਗਈ ਤੰਬੂਆਂ ਤਾਣਿਆਂ ਨੂੰ ।
ਹੱਥ ਸਾਢੇ ਤਿੰਨ ਜ਼ਿਮੀਂ ਮਿਲਖ ਤੇਰੀ, ਬੰਦਿਆ ਵਲੇਂ ਕਿਉਂ ਐਡੇ ਵਲਾਣਿਆਂ ਨੂੰ ।
ਕਾਗਜ਼ ਵਾਂਗਰਾਂ ਕੰਚਨ ਜਿਹੇ ਸਾੜ ਦਿੱਤੇ,ਕੀ ਕਹੀਏ ਲੰਕ ਦੇ ਮਹਾਂਰਾਣਿਆਂ ਨੂੰ ?
ਰੱਬ ਹੀ ਮੋੜਦਾ ਸ਼ੁਕਰ ਨਾਹਰੀ, ਮੱਤ ਜਾਂਵਦੀ ਖੱਡੀਲਿਆਂ ਵਾਹਣਿਆਂ ਨੂੰ ।
