ਸੁਰ ਕਰ ਕੇ ਠੀਕ ਸਹਿ-ਤਾਰ ਵੀਣਾ,
ਕੀ ਹੁਣ ਗੰਦ ਦੇ ਢੇਰ ਤੇ ਸੁੱਟ ਪਾਈਏ ?
ਸੁਣੀਂ ਮਾਂ ਸ਼ਕਤੀ ! ਦਿੱਤਾ ਤੁਧ ਜੀਵਨ,
ਇਹ ਵਿਵੇਕ ਦੀਵਾ ਬਾਲਿਆ ਤੁਧ ਮਾਈਏ !
ਇਹ ਤਾਂ ਬੋਝ ਬਣਿਆ ਰਹੇ ਧਰਾ ਉਤੇ,
ਜੇ ਨਾ ਸੋਚਣੀ ਕਰਮ ਵਿਚ ਪਲਟ ਜਾਵੇ ।
ਬਖ਼ਸ਼ ਦੇਈਂ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਕਰਮ-ਸ਼ਕਤੀ,
ਭਲਾ ਦੇਸ਼ ਦਾ ਕਰ ਸਕਾਂ ਜੀ ਚਾਹਵੇ ।
ਤੇਜ਼ ਗੇਂਦ ਵਰਗਾ ਮੈਂ ਸਰੀਰ ਮੰਗਿਆ,
ਉਹ ਸਰੀਰ ਜੋ ਦਿਲ ਦਾ ਨਫ਼ਰ ਹੋਵੇ ।
ਮੈਂ ਮੰਗਿਆ ਦਿਲ ਬੇਦਾਗ਼, ਪਾਵਨ,
ਜੀਵਨ-ਜੋਤ, ਜਿਸ ਦੀ ਆਭਾ ਸਦਾ ਸੋਹਵੇ ।
ਜਸ ਕਰਨ ਲਈ ਤੇਰਾ ਮੈਂ ਗੀਤ ਮੰਗਿਆ,
ਭਾਵੇਂ ਅਗਨ ਮੇਰੀ ਖਲੜੀ ਸਾੜ ਸੁੱਟੇ ।
ਅਤੇ ਮੰਗਿਆ ਸੀ ਮੈਂ ਅਡੋਲ ਮਨੂਆਂ,
ਕੌਣ ਰੋਕਦਾ ਦੇਣ ਤੋਂ ? ਸੋਚ ਹੁੱਟੇ ।
