ਜੋ ਜੋ ਬੋਲੀਆਂ ਅਸੀਂ ਜਾਣੀਏ,
ਤੱਮਿਲ ਵਰਗੀ ਮਿੱਠੀ ਕਿਹੜੀ ?
ਨਫ਼ਰਾਂ ਜਾਂ ਪਸ਼ੂਆਂ ਦੇ ਵਾਂਗੂੰ,
ਜਾਣੇ ਸਾਨੂੰ ਦੁਨੀਆਂ ਜਿਹੜੀ,
ਕੀ ਇਹ ਸੱਚ ਹੈ ਨਾਂ 'ਤੱਮਿਲ' ਦਾ
ਉਸ ਵਿਚ ਸਾਡਾ ਰਾਖਾ ਹੋਵੇ ।
ਮਾਖਿਉਂ ਮਿੱਠੀ ਤੱਮਿਲ ਭਾਸ਼ਾ,
ਧਰਤੀ ਉਤੇ ਗੂੰਜੇ, ਸੋਹਵੇ ।
ਨਾਮੀ ਕਵੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਇਲੰਗੋ,
ਵੱਲੂਵਰ, ਕੰਬਨ ਵਰਗਾ ਕਿਹੜਾ ?
ਅਪਣੀ ਉਸਤਤ ਇਹ ਨਾ ਸਮਝੇ,
ਇਹ ਤਾਂ ਹੈ ਵੇ ਸੱਚ-ਸੁਨੇਹੜਾ ।
ਫਿਰ ਵੀ ਗੁੰਗੇ, ਡੋਰੇ, ਅੰਨ੍ਹੇ,
ਸੁਣੋ ਅਸਾਡੀ ਕਥਾ ਕਹਾਣੀ ।
ਸ਼ੁਭ ਭਵਿੱਖ ਲਈ ਤੱਮਿਲ ਭਾਸ਼ਾ,
ਗਲੀ ਗਲੀ ਗੂੰਜੇ ਸਨਮਾਨੀ ।
ਹੁਣ ਦੀਆਂ ਲੋੜਾਂ ਦੋਵੇਂ ਮੰਨੋ :
ਗ੍ਰੰਥਾਂ ਦਾ ਅਨੁਵਾਦ ਸੁਹਾਣਾ ।
ਤੱਮਿਲ ਵਿਚ ਨਵੀਆਂ ਰਚਨਾਵਾਂ,
ਸਦਾ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਤੇ ਕਰੀਏ ਮਾਣਾ ।
ਬੀਤ ਚੁਕੀ ਜੋ ਸ਼ਾਨ ਅਸਾਡੀ,
ਉਸ ਬਾਰੇ ਨਾ ਮੁੜ ਮੁੜ ਬਕੀਏ ।
ਚੰਗਾ ਜੇ ਪਰਦੇਸੀਆਂ ਕੋਲੋਂ,
ਕਵਿਤਾ ਦਾ ਜਸ ਕਰਵਾ ਸਕੀਏ ।
ਜਿਸ ਦਮ ਸੱਚ ਹਿਰਦੇ ਵਿਚ ਜਾਗੇ,
ਸ਼ਬਦੀਂ ਜੀਵਨ-ਜੋਤੀ ਜੱਗੇ ।
ਕਵਿਤਾ ਅਤੇ ਕਲਾ ਜਿਸ ਵੇਲੇ,
ਵਾਂਗ ਜੋਸ਼ੀਲੇ ਹੜ੍ਹ ਦੇ ਵੱਗੇ ।
ਅੰਨ੍ਹੇ ਫਸੇ ਨਾਦਾਨੀ ਅੰਦਰ,
ਜਾਗ ਪੈਣਗੇ ਚਾਰ ਚੁਫੇਰੇ ।
ਮਿੱਠੀ ਤੱਮਿਲ ਦਾ ਰਸ ਦੈਵੀ,
ਮਾਣਨ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਘਣੇਰੇ ।
