ਤੂੰ ਕਰ ਤਕਸੀਮ ਦੇ ਜ਼ਰਬ੍ਹਾਂ
ਤੇ ਲੈ ਭਾਵੇਂ ਘਟਾ ਮੈਨੂੰ ।
ਪਰ ਅਪਣੀ ਹੋਂਦ ਦਾ ਇੱਕ ਵਾਰ
ਲੈ ਹਿੱਸਾ ਬਣਾ ਮੈਨੂੰ ।
ਪਿਆ ਹਾਂ ਬਿਰਖ ਦੀ ਜੂਨੀ
ਤੇ ਖ਼ੁਦ ਨੂੰ ਛਾਂ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ,
ਕਰਾਵੇ ਯਾਦ ਇਹ ਛੋਹ ਕੇ
ਕਿਉਂ ਤਪਦੀ ਹਵਾ ਮੈਨੂੰ ।
ਜਿਵੇਂ ਨਿੱਤ ਘੁੰਮਦੀ ਧਰਤੀ 'ਤੇ
ਮੈਂ ਬੇ-ਫਿਕਰ ਹੋ ਤੁਰਦਾਂ,
ਜ਼ਰਾ ਹੁਣ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਅਹਿਸਾਸ ਵੀ
ਏਦਾਂ ਕਰਾ ਮੈਨੂੰ ।
ਲਿਖੀ ਜਾਵੇ ਮੁਹੱਬਤ ਦੀ ਇਬਾਰਤ
ਜੇ ਕਦੀ ਤੈਥੋਂ,
ਮਿਲਾ ਕੇ ਨਜ਼ਰ ਬਿਨ ਬੋਲੇ ਹੀ
ਤੂੰ ਦੇਵੀਂ ਸੁਣਾ ਮੈਨੂੰ ।
ਤੇਰੀ ਜ਼ਿੱਦ ਦੀ ਜਦੋਂ ਵੀ ਬਰਫ਼
ਪਿਘਲੀ ਤਾਂ ਕਦੀ ਵੇਖੀਂ,
ਕਿ ਦੇਣੈ ਔੜ ਵਰਗੇ ਨੂੰ ਵੀ
ਤੂੰ ਦਰਿਆ ਬਣਾ ਮੈਨੂੰ ।
ਕਿਵੇਂ ਹੈ ਭੀੜ ਵਿੱਚ ਰਹਿਕੇ
ਵੀ ਜੀਣਾ ਹੈ ਜੁਦਾ ਇਸ ਤੋਂ ,
ਨਗਰ ਦੀ ਬੇ-ਰੁਖੀ ਅੰਦਾਜ਼
ਇਹ ਦੇਵੇ ਸਿਖਾ ਮੈਨੂੰ ।
