ਊੜਾ ਓਅੰਕਾਰ ਹੈ ਪਰੀ ਪੂਰਨ, ਬਿਆਪ ਰਿਹਾ ਵਿਚ ਰੰਗ ਦੇ ਰੰਗ ਹੋਕੇ ।
ਕਿੰਨ੍ਹਾਂ ਦਿਲਾਂ ਨੂੰ ਸਖ਼ਤ ਮਨੂਰ ਕੀਤਾ, ਕਿਨ੍ਹਾਂ ਦਿਲਾਂ ਨੂੰ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ ਭੰਗ ਹੋਕੇ ।
ਜਾਨ ਜਿਸਮ ਦੇ ਵਿਚ ਛੁਪਾ ਰੱਖੀ, ਨਾਜ਼ਕ ਨੈਣ-ਪ੍ਰਾਣ ਦੇ ਅੰਗ ਹੋਕੇ ।
ਕਿਸੇ ਜੀਵ ਵਿਚ ਭੇਦ ਨ ਜਾਪਦਾ ਏਂ, ਐਨ ਗ਼ੈਨ ਬਣਗੀ ਨੁਕਤਾ ਸੰਗ ਹੋਕੇ ।
ਜਾਪ ਆਪਣਾ ਆਪ ਅਲਾਪਦਾ ਏ, ਆਪੇ ਬੋਲਦਾ ਸ਼ਬਦ ਸੋਹੰਗ ਹੋਕੇ ।
ਆਪੇ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਆਪੇ ਮੰਗਦਾ ਏ, ਬਾਦਸ਼ਾਹ ਕੰਗਾਲ ਤੇ ਨੰਗ ਹਕੇ।
ਕਿਤੇ ਧਨੀ ਧਨਵਾਨ ਹੈ ਧੁਜਾ-ਧਾਰੀ, ਕਿਤੇ ਰਹੇ ਪਦਾਰਥੋਂ ਤੰਗ ਹੋਕੇ ।
ਕਿਤੇ ਸ਼ਰ੍ਹਾ ਸ਼ਰੀਕਤਾਂ ਕਰੇ ਬੈਠਾ, ਕਿਤੇ ਫਿਰੇ ਲਾ-ਮਜ਼੍ਹਬ ਨਿਸ਼ੰਗ ਹੋਕੇ ।
ਕਿਤੇ ਘੋਨ-ਮੋਨ ਕਿਤੇ ਕੇਸ-ਧਾਰੀ, ਰੱਖੇ ਸੀਸ ਤੇ ਚੱਕ ਨਿਹੰਗ ਹੋਕੇ ।
ਆਪੇ ਨ੍ਹਾਂਵਦਾ ਪਾਂਵਦਾ ਫਲ ਆਪੇ, ਆਪੇ ਵਗੇ ਜਗਤ ਵਿਚ ਰੰਗ ਹੋਕੇ।
ਕਿਤੇ ਨਕਲ ਤੇ ਸ਼ਕਤ ਬੇ-ਅਕਲ ਫਿਰਦਾ, ਕਿਤੇ ਵਰਤਿਆ ਰੂਪ ਸੁਰੰਗ ਹੋਕੇ ।
ਆਪੇ ਆਸ਼ਕਾਂ ਦੇ ਸ਼ਿਰੋਮਣੀ ਆਸ਼ਕ, ਸੜੇ ਸ਼ਮ੍ਹਾ ਨੂੰ ਦੇਖ ਪਤੰਗ ਹੋਕੇ ।
ਦਯਾ ਸਿੰਘ ਤੂੰ ਹੋਇ ਤਿਆਰ ਰਹਿਣਾ, ਚਿੱਠੀ ਆਵਨੀ ਮੌਤ ਬਰੰਗ ਹੋਕੇ ।
