ਅੱਜ ਕੱਲ੍ਹ ਸੜਕ ਦੁਰਘਟਨਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਅਣਿਆਈ ਮੌਤ ਮਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਜਦੋਂ ਰੋਹਨ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਮੌਤ ਦੀ ਖਬਰ ਸੁਣੀ ਤਾਂ ਉਸਦੇ ਅੱਥਰੂ ਛਲਕ ਆਏ।
ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਜਹਾਨਾ ਜਿਮੀਂਦਾਰ ਨਾਲ ਸ਼ਿਕਾਰ ਕਰਨ ਗਿਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਹਿਰਨੀ ਦਾ ਸ਼ਿਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਗੋਲੀ ਖਾ ਕੇ ਜਹਾਨੇ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਸਾਹਵੇਂ ਜਦੋਂ ਹਿਰਨੀ ਮੋਈ ਤਾਂ ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਅੱਥਰੂ ਹੀ ਨਾ ਠੱਲ੍ਹੇ ਜਾਣ।
ਜੇ ਬਰਕਤ ਸਿਆਣੀ ਤੇ ਸੁਚੱਜੀ ਹੁੰਦੀ, ਤਾਂ ਖਬਰੇ ਕੁਝ ਦਿਹਾੜੇ ਸੌਖੇ ਨਿਕਲਦੇ ਪਰ ਉਹ ਨਿਰਾ ਡੰਗਰ ਦਾ ਡੰਗਰ, ਅਨਘੜਿਆ ਡੰਡਾ, ਆਪਣਾ ਆਪ ਦੱਸਣ ਲੱਗੀ।
ਉਹਦਾ ਆਉਣਾ ਸੁਣ ਕੇ ਦਿਲ ਆਨੰਦ ਦੇ ਹੁਲਾਰੇ ਲੈਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਪਰ ਉਡੀਕ ਨੇ ਮੇਰਾ ਲੱਕ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ।
ਇਹ ਕਾਰਾ ਵਰਤਾ ਕੇ ਤੂੰ ਅਨ੍ਹੇਰ ਮਾਰਿਆ ਹੈ, ਹੁਣ ਫਲ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਜਾ...
ਅੱਗੇ ਜਾ ਕੇ ਉਮਰੇ ਨੇ ਦੂਜਾ ਪੈਰ ਏਦਾਂ ਹੀ ਵਟਾ ਲਿਆ ਤੇ ਮੈਨੂੰ ਬਾਹੋਂ ਫੜ ਕੇ ਭੀੜ ਤੋਂ ਇਕਲਵਾਜੇ ਘਸੀਟਦਾ ਹੋਇਆ ਆਖਣ ਲੱਗਾ- "ਲੈ ਫੜ, ਜ਼ਰੀ ਦੀ ਜੁੱਤੀ ਬਾਝੋਂ ਤੇਰਾ ਅਫਰੇਵਾਂ ਨਹੀਂ ਲੱਥਦਾ ਤਾਂ।"
ਚੋਰੀ ਦੇ ਇਲਜ਼ਾਮ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਅਬਰੋ ਦਾ ਖੂਨ ਹੋ ਗਿਆ।
ਸਾਨੂੰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਵੀ ਅਬਾ ਤਬਾ ਨਹੀਂ ਬੋਲਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਉਸ ਦੀ ਕਾਮਯਾਬੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਅਰਸ਼ ਦੇ ਕਿੰਗਰੇ ਚੜ੍ਹਾ ਦਿੱਤਾ।
ਸ਼ਿਮਲੇ ਵੀ ਰੱਜ ਕੇ ਰਹਿ ਲਿਆ ਹੈ ਤੇ ਹਰ ਮੌਜ ਵੇਖ ਲਈ ਹੈ। ਕੋਈ ਅਰਮਾਨ ਨਹੀਂ ਰਹਿ ਗਿਆ। ਹੁਣ ਜਦੋਂ ਮਰਜ਼ੀ ਲੈ ਚਲੋ।
ਜੁੱਮਾ ਕਿਸੇ ਦੇ ਹੱਥ ਨਾ ਆਉਂਦਾ। ਇਕ ਦਿਨ ਪੰਜ ਸੱਤ ਕੁੜੀਆਂ ਨੇ ਮਤਾ ਪਕਾਇਆ ਤੇ ਜਦੋਂ ਦੁਪਹਿਰੀਂ ਜੁੰਮਾਂ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਡਿਉਢੀ ਦੇ ਅੱਗੋਂ ਲੰਘ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਹਨੂੰ ਘੇਰ ਕੇ ਜ਼ੋਰੀ ਜ਼ੋਰੀ ਖਿੱਚ ਕੇ ਲੈ ਆਈਆਂ ਤੇ ਅੰਦਰੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕੁੰਡੀ ਮਾਰ ਲਈ। ਜੁੰਮੇ ਨੇ ਬਥੇਰੇ ਹੱਥ ਪੈਰ ਮਾਰੇ ਪਰ ਦੋ ਕੁੜੀਆਂ ਨੇ ਉਹਦੇ ਮੂੰਹ ਤੇ ਫੰਬਾ ਦਿੱਤੀ ਰੱਖਿਆ ਤੇ ਬਾਕੀਆਂ ਨੇ ਜੀਅ ਭਰ ਕੇ ਅਰਮਾਨ ਲਾਹੇ ਤੇ ਰਾਜਪੂਤਾਂ ਦੀਆਂ ਕੁੜੀਆਂ ਦੇ ਉਹਨੂੰ ਤਾਹਨੇ ਦਿੱਤੇ।