ਜਦ ਪ੍ਰਿਤਮਾਂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਉਤੇ ਪੂਰੀ ਨਿਵਰਤਾ, ਦ੍ਰਿੜਤਾ ਤੇ ਆਪਣੇ ਬਦਨਸੀਬ ਪ੍ਰੇਮੀ ਲਈ ਡੂੰਘੇ ਦਰਦ ਦੇ ਭਾਵ ਉਸ ਨੂੰ ਦਿਸੇ, ਤਾਂ ਭੱਠੀ ਦੀ ਅੱਗ ਹੁਣ ਭਠੀ ਵਿਚ ਸਮਾਣੀ ਅਸੰਭਵ ਹੋ ਗਈ।

ਗੁਰਦਿਆਲ - ਮੈਨੂੰ ਉਮੀਦ ਨਹੀਂ, ਕਾਹਨ ਸਿੰਘ ਕਦੀ ਮੰਨੇ, ਉਹ ਭੱਠੀ ਵਿੱਚ ਤਾਇਆ ਹੋਇਆ ਖੜਕਵਾਂ ਭਾਂਡਾ ਹੈ । ਉਸ ਦਾ ਕੋਈ ਖਾਸਾ ਇਲਾ ਪਿਲਾ ਨਹੀਂ ।

ਨਾਮ ਬਿਨਾ ਨਾਹੀ ਮੁਖਿ ਭਾਗੁ ।
ਭਰਤ ਬਿਹੂਨ ਕਹਾ ਸੋਹਾਗੁ।

ਉਸ ਦੀ ਧੀ ਨੂੰ ਕੋਈ ਰੋਗ ਨਹੀਂ, ਨਿਰਾ ਵਹਿਮ ਹੈ। ਭਰਮੀ ਦਾ ਦਾਰੂ ਤਾਂ ਮੌਤ ਹੀ ਹੈ। ਦਵਾਈ ਉੱਥੇ ਕਾਟ ਨਹੀਂ ਕਰਦੀ।

ਅਸੀਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਪੈਕੇ, ਬੁਰੇ ਕਾਹਨੂੰ ਬਣੀਏ? ਅੰਤ ਨੂੰ ਭਰਾ ਭਰਾਵਾਂ ਦੇ, ਢੋਡਰ ਕਾਵਾਂ ਦੇ ਹੋਣੇ ਹਨ।

ਹੋਛਾ ਹੈ ਉਹ ਤਾਂ ਹੋਛਾ, ਨਹੀਂ ਕਾਹਨੂੰ ਇੰਨਾਂ ਰੌਲਾ ਪਾਂਦਾ। ਸਿਆਣਿਆਂ ਨੇ ਐਵੇਂ ਨਹੀਂ ਜੇ ਕਿਹਾ :-
'ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਭਾਂਡਾ ਨਹੀਂ ਉਛਲਦਾ।'

ਸਾਰਿਆਂ ਨੇ ਸੋਗ ਬੜਾ ਮਨਾਇਆ, ਪਰ ਇਕ ਗੱਲ ਤੇ ਸਾਰੇ ਰੱਬ ਦਾ ਸ਼ੁਕਰ ਕਰਦੇ ਸਨ ਕਿ ਬਜ਼ੁਰਗ ਭਰਿਆ ਮੇਲਾ ਛੱਡ ਕੇ ਗਿਆ।

ਸੁਲੱਖਣੀ--ਭਾਈ ਜੀ ! ਸਾਡਾ ਹੁਣ ਉਹ ਹਾਲ ਨਹੀਂ, ਇਹ ਤੁਸਾਡੀ ਮੰਗ ਬਹੁਤ ਵੱਡੀ ਹੈ । ਭਾਈ ਛੱਡੋ ਵੀ ਵਿਹਲੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਨੂੰ। 'ਭਰਿਆਂ ਭਾਂਡਿਆਂ ਦੀਆਂ ਘਰੋੜੀਆਂ ਮਾਣ ਨਹੀਂ'। ਤੁਸਾਡਾ ਘਰ ਮੈਥੋਂ ਭੁੱਲਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ?

ਧੀਆਂ ਪਰਾਇਆ ਧਨ ਨੇ। ਆਪਣੇ ਘਰੀਂ ਚੰਗੀਆਂ ਲਗਦੀਆਂ ਨੇ। ਅੱਗੇ ਜ਼ਮਾਨਾ ਕਿੱਧਰ ਪਿਆ ਜਾਂਦਾ ਈ । ‘ਭਰੀ ਬੇਰੀ ਨੂੰ ਤੇ ਰਾਹ ਜਾਂਦੇ ਵੀ ਵੱਟੇ ਮਾਰਦੇ ਨੇ'।

ਇਹ ਸ਼ਾਹੂਕਾਰ ਨੇ ਅੱਜ ਕੱਲ੍ਹ ਦੇ । ਧੀਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਖਾਲੀ ਹੱਥੀਂ ਤੋਰਦੇ ਨੇ । ਅਖੇ 'ਭਰੇ ਸਮੁੰਦਰੋਂ ਘੋਘਾ ਲਾਭ' ਇਹ ਹਾਲ ਹੈ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦਾ।

ਸੁਣ ਨੀ ਮਾਏ ਚੂਚਕ ਹਾਏ ਤੈਨੂੰ ਕੌਣ ਸਮਝਾਏ। ਭਰੇ ਵਾਤ ਚਉਲ ਤੇ ਬੈਠੀ, ਨਾ ਪੁਣ ਪੁਤਰ ਪਰਾਏ।

ਨਵਰੀਤ ਨੇ ਪੀ. ਸੀ. ਐੱਸ ਦੀ ਮੁੱਖ ਪਰੀਖਿਆ ਪਾਸ ਕਰ ਲਈ ਪਰ ਇੰਟਰਵਿਊ 'ਤੇ ਜਾਣ ਸਮੇਂ ਉਹ ਥੋੜ੍ਹਾ ਘਬਰਾ ਰਹੀ ਸੀ ਤਾਂ ਉਸ ਦੇ ਮਾਤਾ ਜੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਤੂੰ ਬਹੁਤ ਮਿਹਨਤ ਕੀਤੀ ਹੈ, ਤੇਰੀ ਇੰਟਰਵਿਊ ਵੀ ਵਧੀਆ ਹੋਵੇਗੀ ਪਰ ਉੱਥੇ ਤੂੰ ਆਪਣਾ ਆਤਮ-ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਾਇਮ ਰੱਖੀ ਕਿਉਂਕਿ ਸਿਆਣਿਆ ਨੇ ਕਿਹਾ ਹੈ- ਭਰੋਸਾ ਵੱਡਾ ਤੋਸਾ।"